Misschien is het die sneeuw die haar onrustig maakt. Zelfs met haar ogen gesloten, diep weggedoken onder de dekens, is het alsof ze de vlokken voelt vallen – één voor één, zachtjes. Als veertjes op een tapijt.
En zij woelt. Van haar linker- op haar rechterzij, totdat het laken om haar benen verstrengelt.
Dan gaat ze maar rechtop zitten, haar ogen wijd open.
Haar kamer lijkt minder donker dan anders; schemerig zelfs. Vanachter de gordijnen piept een zilverig licht. Het schijnsel van straatlantaarns op de sneeuw laat de nacht oplichten, lijkt de hele wereld onwerkelijk te maken.

Zij weet dat ze nog lang niet kan slapen.
Haar benen lijken enthousiast om over de rand van het bed te worden geslagen.
In een bundeltje van opgevouwen kleren zoekt ze als eerste naar haar sokken. Over haar pyjama trekt ze dan al haar kleren aan. Voorzichtig sluipt ze naar beneden. De trap kraakt zachtjes, maar ze weet dat haar ouders diep in slaap zijn achter die gesloten, donkere deur.
In de huiskamer brandt geen licht. Alleen de wijzers van de muurklok lichten zachtgroen op en wijzen vier uur aan. Het meisje schuift de gordijnen opzij en laat het winterlicht naar binnen. Alle slaap is verdwenen.
Haar tenen kriebelen in de sloffen…Waarom zou ze niet naar buiten gaan? De wolken schuiven al opzij en laten een maan zien die volmaakt rond is.
Wat kan er nu gebeuren? De wereld slaapt; die weet niets van dit buitenaardse landschap. Alleen zij ziet de deken van ongerepte sneeuw voordat er sporen van dooi en leven in zullen trekken. Geluidloos pakt ze haar warme laarzen, haar wollen sjaal met franjes en haar winterjas. Dan glipt ze, met ingehouden adem, de achterdeur uit. Het slot kreunt – ze wacht roerloos, maar nergens in huis gaat een licht aan.

Buiten zijn de paden doodstil en verlaten. Ze hoort haar eigen voetstappen knersen. In het licht van de lantaarns vormt haar adem steeds opnieuw kleine wolkjes.
Er hangt een stille kou in de lucht. Zonder dat het waait, blaast Koning Winter tegen haar wangen aan. Het is net alsof de vrieskou haar lippen kust.
Het meisje geniet van de eenzaamheid. Ze heeft haar handen diep weggestoken in haar zakken, haar kin is begraven onder de sjaal.
De bomen zijn net levende wachters, die op haar neerkijken terwijl ze passeert. Hun kale, berijpte takken wijzen de hemel aan, alsof ze haar de volle maan willen tonen.
Ze passeert het Kruispadenmeer. Het meer is nog niet bevroren maar wel heel donker. Het lijkt wel bodemloos.
Een smalle laan met aan weerszijden dunne rijen populieren ligt nu voor haar. Daar houdt de verlichting van de straatlantaarns op. Alleen de godslamp houdt er de wacht. Ze glimlacht: godslamp, dat is een mooi woord.

Met gedempte passen loopt ze de laan in. Links ligt een brede sloot, die al wel is bevroren. Af en toe valt er een klein pak sneeuw van de hellende oever op het ijs.
Minutenlang loopt ze in deze stilte voort. Als ze rechtdoor blijft gaan, zal ze eerst in het dorpje Driewoud terecht komen. Ze ziet de silhouetten van de eerste boerderijen al afsteken tegen de wittige schemering van het vlakke landschap.
En als ze dan verder door blijft lopen…als ze alle dorpjes steeds achter laat, dan – tja. Zo ver is ze nog nooit geweest. Dan zal ze in het vlakke, platte land zijn en daarachter ligt de zee.

Wat hoort ze nu? Een geluid strijkt langs haar oren.
Is dat getinkel? Ach nee, dat is vast de wind. Maar de toppen van de bomen zijn nog steeds roerloos.
Weer dat geluid! Als een zuchtje; als kleine zilveren belletjes. Ver weg begint een kerkklok te beieren.
Wat is dat nu – wie luidt er een klok zo midden in de nacht?
Lichten verschijnen, nog voorbij het dorp maar snel naderend. Het meisje meent nu ook weer dat geluid van belletjes te kunnen horen – ja, ze weet het zeker!
Ademloos van verbazing blijft ze staan kijken, wachten.
De lichtjes lijken boven de grond te dansen, alsof het windlantaarns zijn.

Snel komt alles dichterbij en kan ze de eerste vormen zien. Het is een stoet!
Zoiets heeft ze nog nooit gezien: een stoet in vol ornaat die te paard over de met sneeuw bedekte laan trekt.
De belletjes die ze heeft gehoord, hangen aan de leidsels van de paarden. Honderden kaarsvlammen flakkeren.
Het meisje verstopt zich achter de bomen. Als in een droom komen ze voorbij: dames in dunne gewaden, met blote armen alsof ze de kou niet voelen. Heren in fluweel en brokaat. Jonkers met baretten op; zij spelen luit.
Ridders dragen harnas, dragen vlammende banieren. Nee, dit is te gek – ze moet wel dromen!
Niemand in deze praaltocht kijkt opzij. Niemand ziet haar.
In de achterhoede rijden jongelingen. Zij lijken minder haast te hebben en praten zachtjes met elkaar, glimlachend.

Er is maar één ridder die niet spreekt. Hij draagt geen stalen harnas, maar zijn hand houdt een banier zo wit als de sneeuw. En hij kijkt opzij.
Zijn ogen zijn zo koel als de maan, zijn gelaat net zo bleek. Hij kijkt niet boos, maar toch schrikt ze: de blik die hij haar toewerpt is zó gekweld, dat ze denkt dat haar hart een moment lang stopt met slaan.

De ridder passeert haar. Zijn paard is nog geen vier stappen van haar verwijderd.
Het meisje voelt hoe ze haast buiten zichzelf om reageert: haar benen duwen haar overeind. Ze staat op het punt om de weg op te stappen, langs de kaarsenrij in de sneeuw.
De ridder heft snel zijn hand op. Het is een waarschuwend gebaar dat haar vertelt om te stoppen. Ze begrijpt het en stapt niet langs de grens van het kaarslicht. Haar hart hamert luid in haar keel. Is het niet vreemd dat niemand anders haar ziet? Wat zal er gebeuren als ze nu naar de ridder toe rent en zijn hand pakt om hem te troosten? Misschien dat ze dan voor duizend jaar zullen blijven staan; dan zal ze terugkeren en ontdekken dat ze plotseling oud en stoffig is geworden, en iedereen waarvan ze houdt al lang geleden tot as vergaan.

Ze loopt met hem op vanuit de berm. De stoet rijdt zo langzaam dat ze hen met een looppas gemakkelijk bijhoudt, en toch lijkt de voorhoede alweer verdwenen te zijn. Tijd houdt zijn adem in voor deze ruiters. Het meisje begrijpt dat ze met één voet in de wereld staat, en met een ander van de wereld is verwijderd, zolang ze optrekt met deze processie.
Ze wordt bang, maar steeds als ze naar de ridder kijkt hoopt ze dat hij naar haar zal glimlachen en tegen haar zal spreken.
‘Ik hoor hier niet,’ fluistert ze.
Hij schudt langzaam zijn hoofd, legt een vinger tegen zijn lippen.
Ze kijkt om zich heen. Nog steeds is zij als een spook voor de andere ruiters.
‘Jij hoort hier ook niet,’ fluistert ze weer. Haar woorden zijn als de wolkjes die op haar adem drijven.
Nogmaals schudt de ridder zonder harnas zijn hoofd, nu met een vage glimlach die snel verdwijnt, maar als een kortstondige manestraal zijn gezicht deed oplichten.
Haar hart begint sneller te slaan. ‘Kan ik je helpen?’
Hij lijkt te aarzelen maar schudt dan voor de derde maal zijn hoofd.
Het einde van de laan komt nu in zicht. Het meisje kijkt naar de bomen, naar de kaarsen in de sneeuw en de lichtjes die de ruiters dragen. Ze hoort de belletjes nog, maar het luiden van de kerkklok dringt weer door het geluid heen, alsof de stoet begint op te lossen in een andere werkelijkheid.
‘Vertel me dan in elk geval je naam!’
De lichtjes flakkeren. Ze beginnen uit te doven als sterren vlak voor de dageraad.
De ridder heft een hand op, misschien om haar tot stilte te manen, misschien als afscheidsgroet. Of als een belofte.
‘Volgend jaar,’ zegt hij. Dan lost hij op en is de processie verdwenen.
Nergens in de sneeuw zijn voetsporen van paardenhoeven. Nergens brandt nog een kaars. Het verre beieren van de kerkklok sterft uit en de winternacht is weer zoals voorheen: verlaten en doodstil.