Angela hield zich voor dat het de kou was die de tranen in haar ogen blies. Maar ze wist dat ze zichzelf voor de gek hield. Onder de Willemsbrug ging ze op haar plekje zitten. In de zomer was het er prettiger dan nu. Deze winter hakte er in. Vaker dan anders had ze de nacht in de opvang doorgebracht, waar het gebrek aan privacy haar op de zenuwen werkte.
Weemoedig dacht ze aan Timo. Met een verkleumde hand voelde ze in de binnenzak van haar versleten jas. Die was warm, maar daar was alles mee gezegd. Ze diepte er een beduimelde enveloppe uit op, waar ze in haar kinderlijke handschrift zijn naam op had geschreven.
Even had Angela het er te kwaad mee. De wind blies de tranen over haar wangen en geïrriteerd veegde ze deze weg. Ze wilde niet huilen. Een melancholieke impuls dwong haar de kaart uit de enveloppe te halen. Een vrouwtjesbeer met een glimmend hart in haar pootjes, kwam tevoorschijn. Angela deed de kaart open en keek naar wat ze geschreven had.

Jij bent mijn maatje
ik geef je mijn hart
samen zijn we een plaatje
maken we een nieuwe start?

Ze huiverde. De tranen lieten zich niet meer terugdringen. Snel deed ze de kaart terug in de enveloppe en zat er misschien wel vijf minuten mee in haar handen, voordat ze een besluit nam. Opnieuw boende ze haar tranen weg en veegde het snot af aan haar mouw. Met pijn in haar hart scheurde ze de kaart in vier stukken. Weggooien kon ze nog niet over haar hart verkrijgen. Ze propte de stukken in haar jaszak en stond op. Dromen zijn bedrog, maande ze zichzelf. Haar binnenste schreeuwde om een shot, om vergetelheid. Ze stond op het punt de strijd om clean te blijven op te geven. Waarom zou ze? Om haar dochtertje Nina die sinds haar geboorte bij haar ouders woonde? Ze kon zich niet voorstellen dat haar kleine meid haar ooit zou willen kennen, laat staan accepteren. En zeker niet om Timo.
Twee weken had ze hem niet meer gezien. Daarvoor hadden ze veel tijd met elkaar doorgebracht. Op straat en in de opvang. Ze hadden hun dromen over een eigen huisje en een nieuwe start met elkaar gedeeld, zonder verliefd te doen. Het voelde allemaal zo natuurlijk. Alsof het zo moest zijn. Ze had hem nooit durven vertellen dat ze het liefste bij hem weg zou kruipen, ook al was hij dan een magere lat. Voor haar was hij een prins. Eén met een half rot gebit, ingevallen wangen en overal de sporen van de drugs. Maar daar keek zij doorheen. Ze kende die kant, omdat ze die zelf ook had. Zijn ogen vertelden echter een ander verhaal. Ze vertelden haar dat hij een gevoelige, tedere geest had. Dromerige ogen. En zijn handen waren slank, maar zagen er toch sterk uit. Haar binnenste had al zo vaak naar hem geroepen: ‘Ik hou van je. Zie je dat dan niet?’ Nu was dat echter niet belangrijk meer. Hij was al twee weken weg. Misschien was hij wel dood. Of gewoon niet meer geïnteresseerd in haar.
Angela stond op. Met haar schouders opgetrokken en haar handen diep in haar zakken, zette ze zich in beweging.
“Hé, Engeltje!”
Het stemgeluid achter haar liet haar verstijven. Ze draaide zich om en wierp Timo een boze blik toe.
“Noem me niet zo.” Haar hart ging tekeer. Moest ze nu blij zijn om hem te zien?
Timo lachte zijn tanden bloot en zei: “Ik heb een cadeautje voor je.”
Was het de kou, of waren het zijn woorden die haar oncontroleerbaar lieten rillen, net als in die eerste week dat ze de heroïne had laten staan. Hij zag het en kwam naar haar toe. Hij sloeg zijn armen om haar heen en fluisterde bij haar oor: “Daar hoef je toch niet van te schrikken? Het is Valentijnsdag, weet je wel?”
Ondanks zijn onverwachte nabijheid, bleef ze bibberen.
“Ik heb een woning gekregen,” hoorde ze hem zeggen. “Daar kunnen we samen gaan wonen. En ze hebben me aan een baan geholpen. Het is niet bijzonder, maar goed genoeg om van onze dromen werkelijkheid te maken. Ze kunnen jou ook helpen met werk, dat weet ik zeker.”
Verbijsterd zocht Angela zijn blik. “Je hebt een woning gekregen?”
“Een huurwoning. Een kleintje, hoor, met twee slaapkamers. Het zag eruit! Ik ben twee weken bezig geweest om de rotzooi eruit te halen. Was van een man die het loodje gelegd had, dus die kon het zelf niet opruimen. Of ik dat wilde doen, vroegen ze mij, dan mag je de meubels houden. Nou, daar hoefde ik niet over na te denken!”
“Een huurwoning?”
Timo pakte haar bij haar schouders en schudde haar. Hij lachte weer, maar nu teder. Zoals zijn ogen waren. Hij streelde haar tranen weg en sprak bijna verlegen: “Engeltje... Je snapt toch wel dat ik gek van je ben? Hebben we niet samen gedroomd over hoe mooi het zou zijn om weer een vaste stek te hebben? Een plek waar je misschien Nina een keer kan laten komen, dat ze kan zien dat je veranderd bent? Door jou durfde ik weer vooruit te kijken. Stappen te nemen. Is dat niet mooi? En welke gelegenheid is er beter dan Valentijnsdag om elkaar te vertellen hoeveel je om elkaar geeft? Doe je daar niet aan misschien?”
De tranen bleven maar stromen. Angela had het huisje nog niet gezien, maar in haar gedachten wachtte haar een kasteel. Ze liet zich door Timo omhelzen en huilde met haar gezicht tegen zijn schouder gedrukt. Geduldig wachtte hij tot ze iets zou zeggen. Toen het huilen verminderd was tot af en toe snikken, duwde ze hem een beetje van zich af. Ze voelde in haar zak naar de verscheurde enveloppe. Bedeesd zocht ze zijn blik en overhandigde hem de vier delen.
“Ik doe wel... aan Valentijn. Maar ik dacht... dat je niet meer zou komen...”