Sabine wandelde met haar zus en zwager en hun twee kinderen, Laura van vijf en Tim van drie jaar door het bos.
Ze is altijd erg blij als ze merkt dat de kinderen leergierig zijn, dus wees ze hen op allerlei insecten en leerde hen de namen van deze diertjes.
“Wat is dat tante Sabine?” vroeg Laura en ze wees op een kever.
“Dat is een patattenkever lieveke.”
Zo zagen ze nog een duizendpoot, een vlinder en een strontvlieg. De kleine meid wees naar een klein diertje, dat iets met zich meesleepte dat wel tien keer groter was dan zijn eigen formaat.
“Tante Sabine, hoe heet dat beestje?”
Elke tuin is hiervan vergeven, maar tante kon met geen mogelijkheid op de naam van het insect komen.
Om niet af te gaan in de ogen van de kinderen antwoordde ze met een serieus gezicht;
“Dat, kinderen is nou een écht wandelbeestje." Ze wilde toch niet het respect van de kinderen verliezen.
Haar zus en zwager schoten in de lach, maar kleine Tim keek haar verontwaardigd aan en riep:
“Maar tante Sabine toch, dat is geen wandelbeestje, dat is gewoon een mier!”