De zon scheen vrolijk op haar bolletje terwijl die lieve Henny op haar Super Scootmobiel 3000 XI Turbo, die ze destijds van Opoe Winfrey had gekregen, over het bospaadje zweefde. Lucky zat voorop in de mand en die lieve Henny had besloten om haar Peter eens te verrassen. Ze zou er eens voor zorgen dat de rapen nu gaar waren als hij thuis kwam. Eigenlijk was ze door haar schuldgevoel op dit idee gekomen. De afgelopen nachten, telkens als Peter sliep, dan kneep ze er stiekem tussenuit om mee te doen aan de straatraces in de achterbuurt. Ze wilde het niet stiekem doen, maar de keer dat ze er bij Peter over begon stond haar nog goed bij.
“Ik wil het niet hebben! Midden in de nacht, met al dat schorriemorrie op straat!”
“Maar Toelieloe en Floree gaan ook altijd!”
“Nee ik wil het niet hebben! Het is een ordinaire vertoning met levensgevaarlijke capriolen bovendien!”
Wat waren de rapen toen gaar geweest. Die lieve Henny kreeg het alweer benauwd toen ze er alleen al aan terug dacht. Dus was ze gedwongen om het stiekem te doen en elke keer zei ze tegen zichzelf dat het haar laatste race was, maar telkens won ze en het prijzengeld, dat voelde zo goed wanneer ze dat keer op keer in ontvangst nam. Peter moest eens weten hoeveel geld ze verdiende, dan kon hij acuut stoppen met werken, maar nee, Peter mocht van niets weten, hij wilde het niet hebben en daarom moest ze,behalve verse rapen, ook nog snel een nieuwe fles met lachgas kopen. Afgelopen nacht had ze namelijk het laatste beetje opgebruikt om te kunnen winnen van Emmy tijdens de straatraces.
In gedachten verzonken besloot Henny de korte weg naar het winkelcentrum te nemen. Door het bos langs het grote ravijn. Wat die lieve Henny echter niet wist, was dat daar ook vier lieve meisjes in het bos speelden.

‘Yale, ik vind dit saai,’ klaagde Maureen terwijl ze haar nagels vijlde. ‘Kunnen we niet naar het winkelcentrum gaan en sigaretjes kopen?’
Yale streek door haar ellenlange haar waarna ze de kwast die ze tussen haar tanden geklemd had weer pakte en verder ging aan het schilderij dat ze maakte van Celine op haar paard tussen de bomen.
‘Wacht even, ik ben bijna klaar.’
Celine keek op haar horloge. Ze was nog geen vijf minuten aan het poseren en dat terwijl ze zich erop had ingesteld om daar minstens twee uur te staan, met haar sierlijke en elegante houding. Hoe kon Yale nu al binnen vijf minuten een schilderij van haar gemaakt hebben? Ze snapte het niet.
‘Nu al?’
‘Ja, je zou haast zeggen dat dit magische kunst is!’
Nu begon Celine zich pas echt zorgen te maken en nadat Yale haar kwasten en verf had opgeborgen durfde ze haast niet te kijken toen Yale haar het doek presenteerde. Natuurlijk had ze geen keus, dus keek ze maar gewoon. Wat ze toen zag deed haar bijna van haar paard vallen. Het schilderij was nog scherper dan een foto, het leek haast wel driedimensionaal.
‘Oh wauw, wat goed!’ riep Celine ontsteld uit.
‘Ja dat weet ik!’ juichte Yale met haar mee.
‘Als we toch naar het winkelcentrum gaan,’ onderbrak Adira hun uitbarsting terwijl ze naast Maureen stond en ook haar nagels vijlde. ‘Dan vinden we misschien ook nog iets nieuws dat we kunnen stelen.’
‘Oh ja!’ antwoordde Maureen enthousiast. ‘Ik zag laatst een gouden ketting met van die diamantjes erop, maar de juwelier heeft zijn zaakje goed beveiligd en nu weet ik niet hoe ik die ketting kan stelen.’
Een glimlach speelde op Adira’s gezicht.
‘Kom maar mee, dan laat ik dat wel éven zien.’
Adira liet haar nagelvijl tussen haar vingers spinnen en stak hem daarna in één beweging in de kontzak van haar spijkerbroek.
‘Oh, maar kunnen we eerst sigaretjes kopen? Ik ben bijna door mijn pakje heen,’ zei Maureen terwijl ze achter Adira aan het pad op liep, gevolgd door Yale en Celine.

En zo huppelden de lieve meisjes over het bospad langs het ravijn naar het winkelcentrum. Henny naderde hen al snel van achter en op het moment dat ze hen passeerde, zwaaiden de meisjes naar haar en zwaaide zij vriendelijk terug. Precies zoals zij erom bekend stond. Zelfs Lucky blafte vrolijk mee. Alleen schrok het paard van Celine hier zo erg van dat hij tegen Henny’s scootmobiel aanschopte en die lieve Henny een moment later over de reling van het ravijn vloog. Ze probeerde nog met de knop van het lachgas om terug op het pad te komen, maar tevergeefs, de fles was echt leeg en zo verdween ze met scootmobiel, handtas en hond de diepte in.

‘O mijn God!’ krijste Yale. ‘We hebben iemand vermoord!’
‘En niet zomaar iemand!’ krijste Maureen boven haar uit terwijl ze naar Yale toe liep en haar door elkaar schudde. ‘Dat was die lieve Henny uit de Opoe Winfrey Show! Hoor je wel wat ik tegen je zeg?! Zij was het!’
‘Jemig meiden, doe niet zo hysterisch,’ kuchte Adira koeltjes. ‘Het was toch niet expres of zo?’
‘Kan iemand mij misschien helpen?’ klonk plotseling een stem van over de reling.
Snel begaven de lieve meisjes zich naar de rand van het ravijn en daar zagen ze een paar meter onder hen Henny hangen aan wat uitstekende boomwortelen. Met haar linkerhand hield ze Lucky stevig vast aan zijn riem terwijl ze met haar rechterhand stevig een van de boomwortelen vast hield.
‘Oh, ze leeft nog,’ zuchtte Maureen opgelucht terwijl ze het paniekzweet van haar voorhoofd veegde, waarna ze één van haar laatste sigaretjes uit haar pakje viste en deze op haar gemak opstak.
‘Wat doen we nu?’ vroeg Celine.
Adira antwoordde al snel als eerste.
‘Als ik nou eens naar beneden klim om haar te redden?’
Toch had Yale daar zo haar bedenkingen bij.
‘Hoe? Je hebt niet eens een touw.’
‘Ken je dat sprookje Rapunzel niet?’
Niet begrijpend keek Yale van Adira naar Celine die naar haar haar wees. Yale’s ogen werden groot en geschokt keek ze Adira aan.
‘O nee! Neeneenee! Geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt!’
‘We kunnen natuurlijk ook de elfen uit het woud om hulp vragen,’ onderbrak Celine hen.
Achter haar proestte Maureen het uit van het lachen.
‘Die laten zich toch nooit zien?’
‘Wel waar!’
‘Niet!’
‘Oké, genoeg,’ bracht Yale iedereen tot stilte. ‘Ik weet het. We maken van onszelf een menselijke touwladder om zo Henny te bereiken.’
‘Maar wie gaat er dan eerst?’ vroeg Celine enigszins angstig.
‘Ik ga wel eerst,’ antwoordde Adira moediger dan ze was.
‘Dan ga ik wel als tweede,’ besloot Yale. ‘Dan kan Maureen als derde en jij als vierde.’
‘Waarom mag ik niet als vierde?’ ging Maureen er boos tegen in.
‘Omdat we voor jou nog die ketting moeten jatten,’ gniffelde Adira.
En zo voltrokken ze hun plan. Yale pakte Adira’s enkels en over haar buik schoof Adira over de helling van het ravijn naar beneden richting Henny. Maureen pakte Yale’s enkels en Yale schoof achter Adira aan naar beneden zodat Adira dichter bij Henny kwam.
‘Ik kan er nog niet bij!’ schreeuwde Adira.
Celine zuchtte, pakte Maureen’s enkels en zo verdween ook Maureen over de reling. Henny sloeg het hele zooitje in stilte gade. Haar tong was verlamd door de angst dat ze zou vallen en het feit dat die gekke meiden haar op zo’n onmogelijke manier probeerden te redden hielp niet bepaald.
‘Ik kan jullie niet houden!’ gilde Celine terwijl ze beetje bij beetje achter de andere drie aan over de reling getrokken werd.
‘Jij wilde toch zo nodig vierde staan?’ gilde Maureen kwaad.
‘Hou je mond! Anders laat ik jullie gewoon los!’ schreeuwde Celine dreigend terug.
‘Nee!’ riep Yale terwijl haar lange haren bij haar en Adira in het gezicht kriebelden.
Op dat moment voelde Celine hoe ze achter de anderen aan over de reling werd getrokken en nog net op tijd greep haar paard haar bij haar broek. De bange meisjes gilden het uit, maar waren nog niet gevallen. Nog niet.

Het duurde niet lang voor de signalen werden opgevangen door een Saluliet uit de ruimte. Deze stuurde de beelden direct door naar het hoofdkwartier.
‘‘K-Sal-U-Redder. Code 306, artikel nummer 82 uit de wet van Salu.’
‘Wat? Hangen er vier meisjes en een vrouw aan de rand van een ravijn?’
‘Ja en het dreigt uit de hand te lopen.’
‘Maar allé Toelievledderken daar moeten we op af! Pak menne rode cape en rode laarzen met raket aandrijving!’
‘Maar ‘K-Sal-U-Redder, ik vind die groene zo mooi kleuren bij uw ogen.’
‘Maar nee! Schiet nou op Toelievledderskie, er is haast bij geboden!’
Zo snel als ze konden kleedden ze zich om, openden het raam en vlogen erdoor naar buiten. Het duurde niet lang of ze zweefden boven de vier meisjes en vrouw die op het punt stonden in het ravijn te verdwijnen.
‘Lap zeg, ze zien ons niet eens, Toelievleddermouse.’
‘Misschien moet u nekeer uw strijdkreet roepen ‘K-Sal-U-Redder?’
‘Das ne goed idee zelle. – ‘K-Sal-U-Redden!!!’
Verrast keken de meisjes op.
‘Het is ‘K-Sal-U-Redder!’ gilde Celine blij uit.
Boven hen zweefde ‘K-Sal-U-Redder in de lucht. Ze droeg een lichtblauw latex pakje, rode rubberhandschoenen, een rode zonnebril met glitters in het montuur, een rode cape waarop een gouden letter S stond afgebeeld en grote rode laarzen met raket aandrijving.
‘En haar hulpje Toelievledder!’ viel Maureen haar bij waarna de meisjes in juichen uitbarsten.
In ‘K-Sal-U-Redder’s schaduw zweefde een jongen in een geel latex pakje met een groene riem en groene cape. In zijn donkere haar zaten groene glitters en om zijn pols hing een gouden rolex, voor de mooiigheid.
Wat was die lieve Henny blij, zo kwam alles toch weer op zijn pootjes terecht. De straatraces waren dan wel voltooid verledentijd nu haar scootmobiel in de diepte lag, maar zij en Lucky hadden het gered.
Op dat moment weerklonk er een luide scheur.
‘Wat was dat?’ riep Adira wiens scherpe gehoor niets ontging.
‘Mijn broek,’ jammerde Celine waarna er een nog hardere scheur weerklonk, gevolgd door vier gillende meiden die in het ravijn vielen.
‘‘K-Sal-U-Redden!!!’
‘K-Sal-U-Redder stak één hand in haar zij en haar andere arm stak ze voor zich uit. Ze dook omlaag en ving maarliefst twee, nee drie meisjes op uit de lucht. Alleen eentje viel nog verder de diepte in, Maureen.
‘Snel Toelievledderkous!’ riep ‘K-Sal-U-Redder.
‘Tot uw dienst! ‘K-Sal-U-Redder,’ antwoordde Toelievledder waarna hij Salueerde en achter Maureen aan de diepte in dook.
Maureen gilde de longen uit haar lijf en had haar ogen gesloten. Plotseling voelde ze een hand om haar been en kwam ze abrupt tot stilstand. Ze opende haar ogen en zag dat de grond op vijf centimeter van haar hoofd verwijderd was. Ze was gered. Op het nippertje, maar dat mocht niet baten.
Een beetje onhandig liet Toelievledder haar los waarna ze met een doffe klap op de grond viel.
‘En bedankt,’ mompelde ze sarcastisch.
‘Graag gedaan,’ antwoordde Toelievledder trots.
Met enige moeite krabbelde ze overeind waarna haar oog echter op iets anders viel.

‘Mijn nieuwe broek,’ klaagde Celine. ‘Helemaal naar de knoppen.’
‘Ik jat wel een nieuwe voor je,’ gniffelde Adira.
‘Echt?’
‘Ja hoor en als je niet kan kiezen jat ik er wel twee.’
Ondertussen had ‘K-Sal-U-Redder Adira, Celine, Yale en die lieve Henny met haar hondje Lucky weer op de weg door het bos gezet.
‘Waar blijven ze nou toch?’ stamelde Henny terwijl ze met Yale en ‘K-Sal-U-Redder naar beneden staarde.
‘Straks is ze dood!’ jammerde Yale. ‘Zijn ze allebei dood!’
‘Maar nee zelle! Toelievledderkuiken is geen uilskuiken hoor!’
Met deze woorden kwam er iets uit de diepte omhoog. Het was de scootmobiel van die lieve Henny en erop zat Maureen. Toelievledder hield het ding bij zijn frame vast en duwde het zo voor zich uit naar boven.
‘Er zit geen krasje op,’ fluisterde Adira.
‘Allicht niet,’ antwoordde die lieve Henny. ‘Opoe geeft mij geen rommel. Mijn scootmobiel is van zo’n sterk metaal gemaakt dat hij niet kapot kan.’
‘Nou,’ ging Toelievledder tegen haar in. ‘Eerlijk gezegd is hij op zijn straalmotoren geland, waardoor hij altijd boven de grond is blijven zweven en hierdoor heeft er nooit een klap plaatsgevonden.’
‘Hoe dan ook, wij danken jullie zeer,’ vervolgde die lieve Henny.
En zo vertrokken ‘K-Sal-U-Redder, met een lichtblauw latex pakje, rode rubberhandschoenen, een rode zonnebril met glitters in het montuur, een rode cape waarop een gouden letter S stond afgebeeld en grote rode laarzen met raket aandrijving, en Toelievledder, met een geel latex pakje met een groene riem, groene cape, donker haar vol groene glitters en om zijn pols hing een gouden rolex, voor de mooiigheid, in de lucht.
‘K-Sal-U-Redder had de dag weer gered met haar hulpje en dankbaar zwaaiden de vier lieve meisjes en die lieve Henny hen uit. Wetende dat de mensheid in veiligheid verkeerde als zij in de buurt waren.