In opdracht van het blad de Schager Sufferd mocht ik, de debutante in literair land, Sabine Luypaert interviewen. Blij met deze eer heb ik via haar manager Jan een afspraak gemaakt. De spontaniteit waarmee ze op mijn uitnodiging inging veraste mij zéér aangenaam. We spraken af in haar favoriete café in het centrum van Dendermonde, de prachtige stad waar haar bestseller zich afspeelt.

De ontmoeting

Met trillende handen dronk ik mijn koffie leeg, een uur van te voren zat ik al in het café te wachten op de ster in mijn aanstaande interview. Daar kwam ze binnen ik zag meteen dat zij het was. De blonde haren wapperend achter haar aan. Ze leek geen dag ouder dan negenentwintig jaar. Ze stelde zich voor en ging tegenover mij zitten. Op slag was mijn nervositeit verdwenen; een vrouw van deze allure en sympathie hier tegenover me te hebben die een houding van eenvoud en mededogen met haar medemens uitstraalde, stelde mij volledig op mijn gemak. We kwamen tot de conclusie dat Dendermonde tot een van de mooiste steden van de wereld behoorde en ik begon aan mijn interview.

Het leesorgasme.

Ik vroeg haar wanneer ze haar eerste leesorgasme bereikt had. Het antwoordt veraste mij want ze zei: “Gut, dat zal ongeveer een vierentwintig jaar geleden zijn denk ik. Maar toen wist ik niet wat me eigenlijk overkwam. Het was een andere tijd, en over sommige dingen werd nu eenmaal niet gesproken. Enkele jaren later, toen iemand me er eentje zag hebben op een bank in het park toen ik een lyrisch boek las van Patsy Pilar, kwam er een man op me toestappen om mij te bedanken. Ik wist langs geen kanten waar hij het over had, tot hij me verwoordde wat ik net beleefd had. Hij vroeg me of ik wist wat me overkwam en of het tegelmatig gebeurde. De man bleek een professor te zijn aan de Universiteit van Salumonde en had zijn leven gewijd aan een fenomeen dat hij nog maar zelden life had mogen aanschouwen. Toen wist ik pas dat ik leesorgasmes kreeg.”
Op de vraag of ze niet een beetje beschaamd was zo in het openbaar betrapt te worden antwoordde ze met een alles en niets zeggende glimlach die mij een zeer prettige rilling bezorgde. Ik zag aan haar gezicht dat ze me meer wilde vertellen over dit fenomeen. Met een glimlach nodigde ik haar uit dit te doen en ze vertelde mij op haar eigen boeiende wijze: “Naar het schijnt is elk levend in individu dat zich op het lezen van woorden toelegt, onderhevig worden aan een leesorgasme wanneer hij zijn geest en ziel volledig openstelt voor de kracht van de woorden. Ze kunnen echter niet kunstmatig opgewekt worden, maar werken als zovele drugs, verslavend eens ervaren.”
“Is het dan niet gevaarlijk en zijn er geen bijwerkingen,” vroeg ik haar een beetje beangstigd. Ik wilde niet dat mijn lezers aan deze gevaren bloot werden gesteld.
“Nee natuurlijk niet, het is een positieve verslaving je wordt er alleen maar beter van.”
De overtuiging waarmee ze dit zei en de ondeugende en vrolijke glinstering in haar mooie ogen overtuigden mij volledig en ik vroeg de vraag aller vragen over dit onderwerp:”Hoe doe je het.”
Ze lachte en zei: “Ik heb er geen flauw idee van hoe ik het doe. Soms overkomt het me gewoon. Tot zelfs op de gekste plaatsen, wat me al meermaals een vreemde blik of sluikse lach opleverde. Vroeger schaamde ik me ervoor, nu niet meer. Zij die ze niet ervaren weten niet wat ze missen. Het is een eer er eentje te mogen ontvangen en het ultieme bewijs voor een auteur dat hij zoiets kan teweegbrengen bij een lezer. Dat wil zeggen dat de woorden goed geordend waren.”
Zoals elk wijs mens wist ze wanneer een onderwerp voldoende was doorgelicht en ze liet mij dit met een simpel handgebaar weten. Gerustgesteld begon ik aan het volgende onderwerp.

Herrie PSB

Over dit onderwerp had ik enige informatie ingewonnen maar dit bleek heel foute informatie toen ik vroeg: “Laat u zich inspireren door de onlangs internationaal doorgebroken hardrockband Herrie PSB?”
Ze begon uitbundig te lachen en ze antwoordde: “Herrie PSB is geen rockband maar een samenwerkingsverband tussen een tweehoofdig schrijverscollectief, dat begon als een grapje maar zo aansloeg bij de menigte dat we het bijna aan onszelf verplicht waren een cd uit te brengen.”
“En op die cd staan literaire werken?” Vroeg ik met mijn figuur geen raad wetend. Zoals u merkt kan dit zelfs de meest doorgewinterde reporter overkomen.
Weer die heerlijke lach en ze vertelde dat op deze cd hardrocknummers waren gezet die door hun songteksten het collectief hadden geïnspireerd. Ze zag mijn verwarring en ze streelde geruststellend met haar hand over mijn hand en ze zei: Wij werken in een hels tempo. De deadlines scheuren de dagen maar een beetje positieve stress werkt erg inspirerend. Zo ook de wisselwerking tussen de fans is al meermaals voedingsbodem geweest tot sterke teksten. Ik laat me weer inspireren door het Herrie PSB Collectief.
“Waarom was het collectief niet bij de presentatie van uw boek?”
“Slechts een select groepje mensen weten de echte bezetting van HerriePSB, en gezien de uiteenlopende belijning van de doelgroepen wilden we dat ook zo lang mogelijk zo houden. Dit blijft dus onder ons mag ik hopen. Dus met die reden was het redelijk naar de onmogelijke kant dat de groep voltallig aanwezig was op de presentatie van mijn laatste boek. We hebben wel voor een groep gekozen die in de verhaallijn lag en tevens geen directe concurrentie was voor Herrie PSB. Een beetje collegialiteit op zijn tijd mag wel hé. Op haar verzoek om dit onder ons te houden kan ik uiteraard niet ingaan. Deze informatie is zo belangrijk dat ik dat de lezer niet kan en vooral niet mag onthouden. We bestelden nog een rondje koffie voor ik naar het volgende onderwerp ging.

De andere man in haar leven.

“Op een site van Internet staat een roddel over een vermeende relatie die u zou hebben met een zekere Dirk Schippers; wat is daar van waar?”
Op deze vraag antwoordde ze blozend: ”Ja en neen. De heer Schippers en ik hebben een heel speciale en virtuele schrijfrelatie in die zin, dat hij mijn wereld opende toen ik op zijn ontworpen webkindje kwam vertoeven? Geen relatie in de zin van... dus. Dat mijn dankbaarheid gemeend is weet hij.
Wel onderhouden wij een goed contact en babbelen in de schaarse momenten dat we samen on-line zijn, soms wel volledig vijf minuten, honderduit over koetjes en kalfjes.
We hebben er in elk geval een unieke vriendschap aan overgehouden en dat is alles wat belangrijk is in deze hectische tijden.
“Door wie en waarom is deze roddel op die site gezet?” Het blozen was verdwenen en een vastberaden trek verscheen op haar gezicht, ze greep deze gelegenheid aan om iets recht te zetten ze begon te vertellen: “Door iemand die jaloers is en alleen maar irritante verhaaltjes op de site zet. Hij probeert op die manier anderen zwart te maken omdat hij zelf niets presteert.”
“Het zit u nogal dwars, als ik mag opmerken.”
“Ik vind het verschrikkelijk ik hoop dat Dirk ooit de wijsheid krijgt om deze roddelaar en prutschrijver van zijn site te verwijderen.”
De kleur was weer terug maar nu van kwaadheid en ik vroeg: “weet u de naam van deze persoon.”
“Dat is nog het ergste, hij stuurt ze anoniem in of op naam van iemand anders; mijn eigen manager is daar nog de dupe van geworden.”
“Misschien kunnen jullie hem in de val lokken.”
Haar gezicht werd verdrietig ik kon het niet langer aanzien en liet het onderwerp rusten.

De verhalensite

“U hebt op de site van Dirk Schippers een aantal verhalen geplaatst, in hoeverre heeft dit u beïnvloed als schrijfster?”
Beïnvloed in die zin dat het heerlijk is om respons te krijgen op schrijfsels van je eigen hand. U moet het ook maar eens proberen? Er gaat een hele nieuwe dimensie open. En dingen zijn eens zo leuk als ze kunnen gedeeld worden.
Ook heeft men daar de gelegenheid leuke contacten aan te leggen en andere stijlen te leren kennen. Het werkt inspirerend dat is zeker. Ook helpt het soms om teksten in een andere perspectief te zien. En andermans visie is veelal leerrijk. Heel af en toe heeft die site me zelfs geholpen uit een blok Rigor Scriptoris te geraken.

“Blijft u, ondanks uw internationale doorbraak met deze megaseller, toch verhaaltjes op deze site plaatsen?”
Ze keek even naar een aantal mensen, die aan de bar, naar haar zaten te kijken. Met haar flamboyante verschijning trok ze toch al de aandacht. Nu ze zo beroemd was helemaal. Dit kijken is een bekend trucje om wat langer te kunnen denken over een antwoord wist ik. Uiteindelijk kwam het antwoord toch: “Natuurlijk. Het zijn tenslotte de lezers die de schrijver groot maken. Zonder hen was ik steeds schrijvende in boekjes, schriftjes en op velletjes, die dan de ene schoendoos na de andere vulden zonder ooit nog daglicht te zien. Een mens mag nooit zijn roots vergeten hé. Dat zou even erg zijn als jezelf voorbijlopen. Tenslotte heb ik veel aan deze site te danken. Dus, zolang ze me hebben willen zal ik blijven plaatsen. Schrijven doe ik sowieso. Zoals ik al aanhaalde, respons krijgen geeft inspiratie.
Het kan wel zijn dat ik mij op termijn voor wat betreft de verhalen iets zal minderen qua inzetniveau en dat ik me meer toeleg op gedichten. Tenslotte is de eis van mijn uitgever ook belangrijk hé. Ik kan moeilijk alles eerst on-line plaatsten voor het uitgebracht is. Iedereen moet eten, zo ook ik. Maar weg ga ik niet, dat staat vast.”
Tussen deze woorden scholen heel andere zoals ik haar nu hoorde praten stopt ze logischer wijze natuurlijk met haar werk op deze site. Iemand die zo goed en beroemd is heeft op den duur geen tijd voor dit soort flauwiteiten.

De nieuwe bestseller.

“Speelt uw volgende bestseller zich ook af in het prachtige Dendermonde?”
Zeker weten, ik ben trots op mijn streek en mijn streekromans en, ze slaan duidelijk aan bij het publiek. Dat ze zo een grote weerklank gingen hebben overtreft echt mijn stoutste dromen. Toch is het steeds leuk lezen waar men zich herkent, ik ondervond het zelf. Tegenwoordig heeft elke Stad zijn eigen mysterywhriter, denk maar aan Aspe-Brugge, B. Mendes-Antwerpen, S. Laureyssen-Mechelen, A.C.Baantjer-Amsterdam. Ik voel me vereerd dit rijtje te mogen aanvullen. Het lijkt wel een mystery-complot, maar een leuk dan. En Dendermonde heeft zoveel kanten en bezienswaardigheden dat ik er veel te veel verhalen inzitten om slechts één boek mee te vullen. Als alles meezit zal mijn volgende boek in de rekken liggen tegen November.”
“Nu ben ik u even kwijt, uw vorige boek ging over een slagerjongen en zijn oppas. Dit erotische meesterwerk kunt u toch moeilijk een mysterie noemen?”
“Alles heet tegenwoordig een thriller of mysterie, dat verkoop veel beter.”
Verbaast over dit antwoord keek ik haar aan. Ik was toch in de veronderstelling dat ze hierover eerlijk zou zijn. Een beetje teleurgesteld vroeg ik voor alle zekerheid: “ uw volgende boek is toch wel echt een mysterie?”
“Natuurlijk gekke man, ik moet nu gaan bedankt en tot ziens.” En weg was ze.
Langzaam stond ik versuft op om mijn lezers van dit nieuws op de hoogte te gaan brengen.