Na een drukke week met al onze Belgen, want ze waren veel makkelijker naar hier te brengen dan weer buiten te krijgen, is de rust hier eindelijk wat weergekeerd.
Nou ja, rust is wat veel gezegd, want met drie huurders nu in huis, tot grote vreugde van Adje wilde Richard ook best een poos blijven, is het voor mij best wel druk in de keuken geworden. Biep en Adje zijn daar voorgoed verbannen tenzij het is om me samen met de mannen gezelschap te houden terwijl ik aan het koken ben. Niet alleen hadden ze toen die afgrijselijke soeptroep laten liggen, bovendien waren ze van oordeel geweest dat al mijn exotische suikers, die ik met zo veel zorg en moeite had bij elkaar gevonden, niet op een handige plaats stonden. Zonder iets te zeggen hadden ze die dan ook verhuisd naar een beter bereikbaar kabinet. Normaal geen probleem zou men zeggen, ware het niet dat dat kastje zich boven de oven bevond met als gevolg dat de hele kaboedel beginnen te smelten is en ik nu een hakbijl nodig heb, wil ik er ook maar een vierkante cm van gebruiken. Dat deed de deur helemaal dicht.

Het afscheidsfeest van onze Belgische vrienden heeft twee dagen geduurd. Harrie en Richard vergastten ons op een sneak preview van hun nieuwste films en de laatste avond vloog John zijn muzikanten over en gaf ons een life concert van zijn laatste CD, Letters from Home. Het hek was toen helemaal van de dam want Salu en Dulcera, met in het kielzog Henny, Bellie en Marleen, overtuigden de mannen verder te spelen en ons te leren square dansen. Iedereen ging dusdanig uit de bol dat de brandweer ons met een bezoek vereerde wegens melding van een lokale aardbeving. Daar er eigenlijk meer mannen dan vrouwen waren en Pitteman en Haarle al gauw uitgeteld waren terwijl Cor achter de micro stond om dansinstructies te geven, beslisten Monkey, Juanita en Fram dat die brandweerlui er eigenlijk wel fit genoeg uitzagen om ook mee te doen. Ze weigerden, maar hadden buiten de overredingskracht van onze vriendinnen gerekend zodat ze even later lekker mee rond hopten over onze dansvloer.
Wie nadien verantwoordelijk was voor de privé ijsbaan die er die nacht miraculeus in onze achtertuin verschenen is, laat ik wijselijk in het midden. Wat wel geweten is daar het de plaatselijke krantenkoppen haalde, is dat er ’s morgens drie brandweermannen zonder water in hun tanks op een oproep reageerden waardoor de McDonalds volledig platgebrand is. We hebben hen niet verraden.

Soit, iedereen is weer naar huis vertrokken en daar ik het wat rustiger had, had ik tijd om mijn boekhouding bij te stellen. Tot mijn ontzetting ontdekte ik dat ik met die huur van die drie mannen zo veel verdiende - om de opbrengst van mijn kookboeken niet te vergeten alsmede de helft van het voorschot voor het scenario - dat het eigenlijk zinloos was nog een salaris van Adje en Biep te ontvangen. Op een avond dat de drie mannen verplichtingen buiten huis hadden, kaartte ik dan ook dit heikel onderwerp met hen aan.
“Beseffen jullie wel,” zei ik voorzichtig, “dat ik eigenlijk zelf de lening van de blokhut aan het afbetalen ben?”
“Ja,” antwoordde Adje, “dat klopt maar was dat niet afgesproken zo?”
“Inderdaad maar dan wel tot jullie dat Nobelprijsgeld hadden binnen gehaald en dat is ondertussen gebeurd.”
“Hier heb je wel een punt,” mengde Biep zich in het gesprek, “maar wij hebben nog steeds het basisbedrag betaald.”
“Daar heb je gelijk in maar ergens klopt er iets niet daar ik tot hiertoe ook al het eten zelf betaal en eveneens mijn tien procent van jullie winst nog niet heb ontvangen en dus heb ik een ander voorstel.”
Biep en Adje keken me nieuwsgierig aan.
“Vertel eens,” vroeg Adje en zette zich nog gemakkelijker in haar zetel.

En zo kwamen we tot een nieuwe overeenkomst. Gezien ik zelf genoeg verdiende, schold ik hen die tien procent van hun winst kwijt. Verder zou ik de lening zelf verder betalen van mijn eigen inkomen en zouden zij, net als Harrie, John en Richard huur betalen. Weliswaar maar een tiende van wat ik hen aanrekende maar dat dekte tenminste de kosten van voeding, vertier en de verwarming. Het geld dat zij daardoor uitspaarden zouden ze nog hard genoeg nodig hebben voor de bouw van hun château in Toronto. Het sprak voor zich dat ik voor hen zou blijven koken, proeflezen en hun deadlines bewaken want die dingen wilde ik voor geen goud missen net zoals ik hen niet al te snel wilde zien verdwijnen.

“Wat je nu eigenlijk aan het doen bent,” bedacht Adje, “is je vrijheid terugkopen.”
“Inderdaad, ergens kan je het zo bekijken,” antwoordde ik eerlijk, “maar onthoud dat een vrij mens alles ook met plezier kan blijven doen omdat hij er niet toe gedwongen wordt.”
“Ja maar,” weerlegde Biep, “dan kan je ook zo maar van de ene dag op de andere gaan zeggen dat je niet meer verder voor ons wil werken.”
“Neen dat kan ik niet,” stelde ik haar gerust, “ik heb jullie beloofd die taken uit te voeren en een belofte moet men houden.”
“Meen je dat?”
“Natuurlijk meen ik dat, wat dacht je.”
En zo kwamen we tot een nieuw vergelijk waarmee we alle drie konden leven.