Neem me niet kwalijk indien ik dit stuk niet foutloos aan uw ogen kan voorbij laten glijden. Ik kan er niet aan doen. Ik zit hier met een kater van zulke afmetingen dat ik volledig blind moet schrijven. Het minste streepje licht lijkt mijn hersenpan wel in twee te splijten en dat doet geen deugd. Gelukkig ben ik niet alleen in mijn lijden want het huis stikt hier vandaag van de wandelende lijken en ik heb al tot drie maal toe naar de apotheker moeten bellen om nog meer Sedergine te brengen. Hij vroeg me of we het niet zelf konden komen afhalen maar toen ik na een half uur zoeken nog steeds niemand had gevonden die in staat was om te rijden, heb ik hem nogmaals gesmeekt iemand te sturen voor er ongelukken gebeurden. De reden waarom we hier zo allemaal rondlopen is makkelijker te verklaren dan op dit ogenblik neer te schrijven.

Gisteren ging het feestje voor Adje door om haar succes met Anja te vieren want ja, de brief met de uitnodiging was eindelijk toegekomen en John had die mooi kunnen onderscheppen zodat we alle mogelijkheid hadden onze snode plannen te smeden. De dag van het feest hadden we Adje en Biep, omwille van perfect schrijfgedrag, vliegtuigtickets cadeau gedaan om naar hun geliefde Toronto af te zakken. Eens die veilig uit de weg, begonnen we aan de laatste voorbereidingen. John en Harrie haalden drank en andere boodschappen terwijl ik me over de bloemstukken ontfermde. Eens zij terug, sloot ik me op in de keuken om aan de hapjes te beginnen. Het was rennen en haasten want omdat ik hen zo graag had, had ik beslist alles zelf te bereiden. Gelukkig zijn de jongens kookhandiger dan Biep en Adje en liet ik hen uiteindelijk toch in de keuken toe om groenten en dergelijke fijn te snijden en om de oven in het oog te houden waarin ik toastjes uit bladerdeeg aan het bakken was. Natuurlijk moesten we tijdens het werk de wijnen en de cocktails proeven. Champagne zonder een titske meer was gisteren absoluut niet aan ons besteed waardoor we tegen vier uur genoodzaakt waren een dringende alcoholstop in te voeren.

De jongens moesten vanaf dat ogenblik trouwens op en aan rijden naar de vlieghaven en het station want onze gasten uit België, namelijk de trouwe fans van Adje, hadden we, gezien het geld nu langs alle kanten begon binnen te stromen, voor de gelegenheid ook maar even overgevlogen. Het weerzien was fijn en niemand leek veranderd in die maanden die we niet meer thuis waren geweest. Cor was nog steeds zijn vaderlijke zelf. Hij had Salu en Dulcera onder zijn vleugels genomen en dat was maar goed ook of ze waren nooit in Jasper beland. Hij verklapte me dat er uitzonderlijk alleen maar mannelijke stewards op de vlucht werkten en dat die twee giechelkonten zich dusdanig aan het amuseren waren dat ze weigerden uit het vliegtuig te stappen. Onder het mom dat die mannen er volgens hem veel te vrouwelijk uitzagen en ze toch bot zouden vangen en er bovendien op ons feest genoeg beroemdheden zouden aanwezig zijn, had hij ze uiteindelijk toch zo ver gekregen dat zij hem richting exit wilden volgen. Hij gunde het Salu wel dat ze van straat zou geraken maar dan liefst niet aan een steward of het kind zou nog steeds meer alleen thuis zitten dan wat anders. En Dulcera, tja, nu die eens van haar huishouden verlost was, was het eigenlijk wel normaal dat die ook even ondeugend van alles genoot. Toen beiden bij aankomst enkel maar Belgen tegen het lijf liepen, keken ze ons beschuldigend aan. Zelfs de humor van Henny, Marleen, Monkey en Bellie konden hen niet opvrolijken. Fram deed nog een duit in het zakje evenals Juanita en Larien maar het hielp niet. De mannen, waaronder Haarle15 en Pitteman, keurden ze zelfs geen blik waardig.
“Geef hen gauw een straffe whisky,” fluisterde ik Harrie in passant in het oor, “ik weet dat ze dat dolgraag drinken en misschien helpt het want die twee zijn zo knotsgek dat we ze los moeten krijgen.”
Bruce Willis en Kevin Costner stapten op dat ogenblik door het deurgat. Op slag was alle leed vergeten en toen er bovendien nog een pak mensen uit de literaire wereld toestroomden was de sfeer weer terug boven nul gestegen. Onze Belgen wilden ook wel wat van het succes meeproeven. Als ze zagen wat mijn loon was - voor degene die het vergeten zijn, mijn blokhut met de dertien open haarden - voor wat kookwerk, dan moest schrijven in deze contreien inderdaad een lucratief baantje zijn.
“Allemaal beroemd,” hoorde ik Salu boven alles en iedereen uitroepen, terwijl ze Kevin een smakkerd op de wang gaf. Gelukkig kon hij die best wel smaken.

Het werd zeven uur. Alle gasten waren gearriveerd en we wachtten vol ongeduld tot de taxi om half acht Adje en Biep aan de deur zou afzetten. De taxi daagde wel op, onze twee dames niet. Ze zaten niet op de geplande vlucht. Terwijl we de chauffeur een vette fooi in handen duwden, vroegen we hem terug te rijden en op de volgende vlucht te wachten. Hij belde ons een uur later op. Geen Adje en geen Biep te bespeuren.
Ondertussen hadden we, het wachten een beetje moe, de drank op de grote tafels in de grote receptiekamer gezet en hapjes rondgedeeld en begon iedereen zich aan het steeds hoger wordende decibelgehalte te horen kostelijk te amuseren.

Het werd tien uur, de eerste vaten bier waren gedronken, de champagnecocktails waren totaal verdwenen, en de wijn had overrijkelijk gevloeid. Ik begon me af te vragen wie nog in staat zou zijn een deftig uitgesproken speech te geven. Ik wilde aan John vragen vooral nuchter te blijven daar hij de mooiste stem van ons allen had maar kwam te laat. Hij lag met half versufte draaiogen naar een verhaal van Henny te luisteren. Vraag me niet waarover het ging want al wat ik kon verstaan was dat ze het steeds maar over ballen in tomatensaus had en John maar bleef herhalen dat hij er, ballen of geen ballen, geen ballen van begreep en ze nog maar eens opnieuw moest beginnen.
Marleen hing met sigaret tussen de lippen Salu uit te leggen dat Kevin echt geen heerschap voor haar was, dat ze beter Harrie eens onder handen zou nemen. Of Nick Nolte nu die eens zonder vrouwelijk gezelschap verscheen. Toen Bellie, die tot dan toe gezwegen had uiteindelijk George Clooney suggereerde, trok Salu haar neus zo minachtend op dat Bellie haar geen bedenktijd meer gunde en die zelf aan de haak sloeg.

Het werd elf uur en weer daagden onze beide dames niet op. We trachtten hen te bereiken op hun mobiel maar die krengen gaven geen verbinding. Wat was daar in godsnaam gebeurd dat die twee zonder boe of ba hun vliegtuig hadden gemist. Daar er toch niets aan te doen was, haalde ik al wat er nog te eten was uit de keuken naar de feestkamer, vroeg ik Harrie en John hetzelfde te doen met de drank en eigende mezelf een tweeliterfles Château Margaux toe om mijn teleurstelling te verdrinken. Wat er verder is gebeurd weet ik niet zo goed meer, behalve dan dat er plots hevig aan mijn mouw werd geschud, ik verdwaasd wakker schoot en Adje en Biep voor mijn neus zag verschijnen. Ze zagen er nogal troebel uit en ik dacht even echt dat ik een paar geesten zag waardoor ik zo hard gilde dat iedereen weer uit één of andere roes wakker schoot.
“Wat is hier in godsnaam aan de hand,” schreeuwde Biep me toe.
“Euh … we …” Shoot, ik kreeg geen geluid uit mijn keel geperst. Naast me ontdekte ik een snurkende Harrie. Ik schudde hem hardhandig wakker.
“Wa… wat is er?”
“Dat zou ik beter aan jullie allemaal moeten vragen,” antwoordde Adje die plots ontdekte dat er wel heel veel Belgen aanwezig waren in mijn blokhut, “en wat doen al die mensen hier?”
Nog steeds niet in staat te spreken gaf ik Harrie een stomp tegen zijn ribbenkast.
“Ouch,” kreet hij en wreef zich over de pijnlijke plek.
“Harrie,” siste Biep tussen opeengeklemde tanden, “als je nu als de bliksem niet gaat vertellen wat er hier gaande is dan sla ik je zo meteen met een baseballbat tegen het hoofd dan hoeft je het niet meer te zeggen.”
Wetende dat Biep haar dreigementen durft waar te maken, haalde hij de uitnodiging uit zijn zak en gaf die met bevende handen aan Adje.

Ik hoef niet uit te leggen zeker dat het feest toen herbegonnen is maar ik ga nu toch wel eens moeten vragen waarom die twee zo laat thuis gekomen zijn. En de derde kamer werd verhuurd, aan Richard Gere nog wel. Adje zal blij zijn, ze weet het nog niet.