Naar aanleiding van de meest vreemde, voor zover ik kon vertalen, verhalen, roddels en verdachtmakingen ten adressen van ene Salu en Dirk heb ik gemeend de les 19 van Salu af te maken op deze manier. Voor degene die dit nog niet gedaan hebben raad ik u aan eerst les 19 van Salu te lezen.

Les 20 en 21
Tollende rolden ze over de weg. Het geluid deed Salu denken aan de geluiden uit een waardeloze horrorfilm waar ze zonodig met een vriend jaren geleden heen had gemoeten. De zoon van haar huidige vriend zat inmiddels, door de middelpuntvliegende kracht, tegen het portier van de auto gedrukt. Alleen wanneer het portier bij de volgende rolling het wegdek raakte kreeg hij een dreun naar het midden.

Zijn vader was op dat moment bezig, samen met zijn secretaresse, een fles wijn te openen in het hotel waar ze op dat moment samen waren. De kurk was behoorlijk eigenwijs maar niet onoverwinnelijk. Hij dacht: dat kreng is net zo eigenwijs als dat rotjoch van mij.

Buiten de vreselijke geluiden van de, steeds meer op een auto uit de sloperspers lijkende vehikel, was het doodstil. Volledig verlamd van angst probeerden ze in leven te blijven. Ik zal nooit meer ongehoorzaam zijn, was het enige waar de kleine aan kon denken. Overal om hen heen stopte het andere verkeer en iedereen wachtte af waar de auto zou eindigen.

Met een plop vol van beloften werd de kurk in het hotel overwonnen. De oude bourgogne werd ingeschonken, Tegenover elkaar zittend bewogen ze de glazen naar elkaar. Het hemelse geluid van de zingende glazen die elkaar teder aanraakten maakten dat ze nog meer in extase raakten dan ze al waren. Op onze toekomst fluisterde hij teder.

Op het moment dat zijn vader de kurk overwon was eindelijk ook de zwaartekracht in staat om de auto te laten stoppen met rollen. De kleine zat rechtop op de achterbank. Wonderlijk genoeg was de auto weer keurig op zijn wielen geland. Mamma ik zal het nooit meer doen. Maar mamma gaf geen antwoord. Alles deed hem zeer maar hij kroop toch naar zijn moeder toe. Hij tikte op haar schouder en fluisterde: ”mama ik zal het nooit meer doen wordt nu wakker.” Een beetje onheilspellend bloed stroomde uit haar neus.

In het hotel plaatste ze haar hand op zijn arm, het voelde prettig aan. Ze fluisterde: “wanneer vertel je het Salu.”
Morgenochtend zei hij vol overtuiging.
“Ik ben benieuwd hoe ze zal reageren?”
“Die gaat helemaal uit haar dak, dat weet ik wel.”
“Nee hé, niet die verdomde rottelefoon. Hallo”
“Goedenavond, spreek ik met Dirk Schippers?”
“Jazeker, wat kan ik voor u doen?” zei de altijd beleefde Dirk.
“Wilt u direct naar het ziekenhuis komen, uw vriendin heeft een ongeluk gehad.”
“Toch niet ernstig?” prevelde hij, een boer van de zenuwen onderdrukkend.
“Dat bespreek ik niet over de telefoon, tot straks.”

Voorzichtig knipte de ambulanceverpleegkundige de gordel van Salu los. Aan de andere kant gaf zijn assistent een nekkraag aan. De kleine lag al in de ziekenauto te roepen om zijn moeder. Voorzichtig werd Salu op een brancard gelegd en naar het ziekenhuis gereden.

“Al onze plannen zijn in de war, we bespreken het morgen wel.”
“Bel me zo gauw als je wat weet.”
“Doe ik tot ziens.” En de ongeruste Dirk rende het hotel uit.

In het ziekenhuis werden foto,s gemaakt van het prachtige skelet van Salu. Haar, bedwelmende, bovenbeen was op twee plaatsen gebroken. Drie ribben en een middenhandsbeentje maakten het breukplaatje compleet.

In zijn auto zat Dirk te denken: “wanneer vertel ik het Salu? Als ze nog leeft natuurlijk.” Wazig keek hij voor zich uit, traanvocht belemmerde zijn zicht en hij zag nauwelijks de knipperende lichten van de spoorwegovergang. Gelukkig betekent wazig wat anders dan helemaal niets zien en hij stopte keurig voor de overgang.

Salu was inmiddels klaar bij de röntgen en de ct scan voor controle op inwendige bloedingen. Samen met de kleine lag ze op een kamertje apart, bij te komen van de toch wel behoorlijk heftige gebeurtenissen van die dag.

Dirk kwam aan bij het ziekenhuis de verpleegster die zag in welke staat van totale ellende de man verkeerde stelde hem meteen gerust met de woorden: “allee het valt gelukkig mee.”

De secretaresse arriveerde bij haar huis waar ze bij de telefoon ging zitten wachten op een telefoontje van de man die ze bewonderde om zijn daadkracht en doorzettingsvermogen. De deur ging open en haar vriendin kwam binnen en zei: ”wat zie jij eruit, is er wat?”
“ Salu heeft een ongeluk gehad met de kleine en nu wacht ik op Dirk zijn telefoontje om te horen hoe erg het met ze is.”
“O meid, wat vreselijk,” zei de vriendin en sloeg haar arm om haar heen.
“Hij zou Salu morgen vertellen wat en wanneer we van plan zijn.”
“Dat is voor morgen, nu eerst maar eens afwachten hoe het met ze gaat.”

Dirk zat dolgelukkig naast zijn Salu en zei: ik heb groot nieuws voor je over Crissy en mij.
“Jullie gaan het doen? zei Salu, die al lang wat vermoede wat hij van plan was, blij.
“We hebben de knoop doorgehakseld en morgen doen we het officieel. Jij bent welkom maar je moest natuurlijk weer zo nodig een ongeluk krijgen.”

Crissy, Dirk zijn secretaresse, zat met haar vriendin hand in hand op de bank op het telefoontje van Dirk te wachten. Na een tijdspanne gelijk een eeuwigheid ging hij dan eindelijk. “De verwondingen vallen mee en het gaat morgen gewoon door.” Zei de Dirk met grote vreugde in zijn stem.
“Zullen we het officieel maken.” Fluisterde Crissy in het schitterende oortje van haar vriendin.
“Afgesproken we gaan ringen kopen en samenwonen,” antwoordde de vriendin.

De volgende dag stonden Crissy en Dirk bij de notaris. Ze werden binnengelaten door een wezen wat rechtstreeks van een andere planeet leek te komen. Het mormel mompelde iets van: “wilt u koffie of zo?”
“Nee hoor,” zei Dirk en strooide zijn meest innemende glimlach naar het chagrijnige monster.
“Hier is de akte van oprichting, ”sprak de notaris met een officiële en duidelijk ingestudeerde galm in zijn stem en hij vervolgde: “met de ondertekening hiervan is de firma met en de naam - Verhalensite - uw rechtmatige eigendom. Veel succes met uw site, al snap ik niet waarom u al die kneuzen met hun rare verhalen op uw site toelaat, maar dat terzijde.”

In het ziekenhuis waren ze allemaal bij elkaar, Crissy haar vriendin was ook meegekomen met het grote nieuws over hun gaan samenwonen. Dirk zei tegen zijn Salu: “de zorgen om de site zijn weg, wil je met me trouwen?”
“O, Dirk, zwijmelde Salu, natuurlijk.

Nu ben je wel echt mijn moeder zei de kleine enthousiast.