Net als in 1999 zijn we in 2000 voor een acht- daagse duikvakantie naar de rode zee geweest. Voor wie dat niet weet moet ik even ter verduidelijking melden dat je 24 uur voor de vlucht niet mag duiken. Het jaar ervoor waren we via Sharm el Sheik gevlogen en vandaar op de boot gegaan. De laatste dag hebben we toen in Naama bay doorgebracht. Iets wat erg tegen viel omdat het niet meer was dan een zeer toeristisch badplaatsje met veel winkeltjes. Klinisch schoon bijna. Dus hadden we voor de tweede vakantie in die omgeving gekozen om via Hurghada te gaan. Na aankomst op Hurghada gingen we gelijk naar de boot om daar de komende zeven dagen op te blijven. Je ziet, tijdens dit soort vakanties, eigenlijk alleen maar land als je toevallig vlak bij een landpunt duikt, als je op de bodem bent en op de laatste dag. De laatste nacht mag je dan eigenlijk in een hotel slapen en de laatste dag bekijk je voor vertrek de stad.
Onze groep koos er echter voor om ook de laatste nacht aan boord te slapen, al was dat dan in de haven van het Hilton Hotel.

Voor mij is Egypte een land vol tegenstellingen waar je constant aan herinnerd wordt. Je weet van het vorige jaar maar ook door verhalen van de gidsen wel dat het volk grote armoede kent. De bemanning van de boot werkt tegen kost en onderdak en moet verder leven van de fooien van de toeristen. Het gevolg is dat de mensen bijna alles voor je doen om maar naar een goede eindfooi te werken. Wanneer je uit het water komt kleden ze je bijna uit. Dat wil zeggen je duikkleding want wanneer één van de dames het in haar hoofd haalt in een minuscule bikini te zonnen dan worden de blikken in verlegenheid afgewend. Zelf ben ik een vervent naaktloopster en waar dat niet mag toch nog graag topless, maar geen haar op mijn hoofd die er op die boot aan denkt dat daar te doen. Ik zou die mensen in verlegenheid brengen. Mijn badpak bleef dus braaf aan. Aanpassen, jazeker en waarom niet? Ben ik niet, ook al betaal ik ervoor, bij hun te gast? Erger ik me zelf niet aan de mensen die zich in mijn land niet aanpassen aan onze gewoontes? Aan het eind van de week op zee laten we’per ongeluk’ stukken zeep, flessen doucheschuim en oude T- shirts achter. Het, voor ons, oude laken dat we zelf meebrachten gooien we quasi nonchalant in de prullenbak. We weten heel goed dat de mensen het daaruit halen. Maar aan ze geven zouden ze als een belediging zien. Wij hoeven onze luxe niet te benadrukken.

Ook al is de haven dan gekoppeld aan het terrein van het Hilton hotel, de stroomvoorziening van de boten stelt niet meer voor dan twee blootgelegde draden die in een stopcontact worden gestoken. Een schril contrast. De boot en daarbij de kaal gemaakte draden zijn duidelijk niet van het Hilton, de steiger waar ze aanmeren wel. Een stilleven dat alles zegt. Het terrein van het Hilton waar we ‘s middags/’s avonds na aankomst rondlopen is weelderig groen. Duizenden liters vers water worden er gebruikt om het gras en de prachtig bloeiende struiken in deze dorre woestijn te laten groeien en bloeien. Het hotel en de bezoekers baden in weelde, maar net buiten het terrein zien we hoe tegen een muur drie houten planken beschutting moeten bieden aan de bewaker van het geheel. Hij mag blij zijn als hij één fles helder drinkwater heeft per dag. De volgende ochtend krijgen we van de gids nog goede tips voor we de stad ingaan. Hij vertelt ons hoe we een busje moeten aanhouden en wat de prijs ongeveer is. “Laat iedereen uitstappen en zorg dat de laatste man die de bus verlaat in één keer het gehele bedrag geeft. Ook al lijkt het belachelijk goedkoop laat je niet verleiden tot discussie en prijsverhoging. Geef het geld en loop gewoon weg.” Dit was moeilijk om te doen omdat men echt maar een paar cent per persoon rekent. Vreemd genoeg dwing je op die manier bij die mensen wel respect af. Als je met geld om kunt gaan verdien je respect. Als je je koopjes zo goedkoop mogelijk wenst en daarover onderhandelt, verdien je respect. Geef je zonder blikken of blozen je geld als de snobistische toerist uit omdat je het toch goedkoop vind, dan zul je merken dat alle prijzen opeens omhoog gaan en de mensen je minachtend aankijken.

Down town Hurghada was niet meer dan een zandvlakte met bebouwing. Het enige verschil tussen stoep en straat was iets niveau verschil. De straat was slechts straat omdat de auto’s het vuil en de ontlasting van de vele ezels aanrijden en zo een hardere onderlaag vormen. De stoep is al veel minder hard en loopt bijna naadloos over in de terrasjes en tuintjes of wat daar voor door moet gaan. Opvallend vond ik de grote hoeveelheid zwerfvuil en zwerfkatten. We waren er ten tijde van het slachtfeest. Overal op straat werden aan wankele trappen schapen geslacht en gevild terwijl kinderen in hun mooiste kleertjes daarbij rondliepen en vrolijk liedjes zongen. Muren en auto’s waren besmeurd met bloed. Overal handafdrukken in bloed op spullen. Voor wat we begrepen moet iedere nieuwe aankoop of nieuw betreden woonplaats tijdens het eerstvolgende slachtfeest met bloed worden besmeurd voor geluk. De grote vliegen waren overal en de kraampjes met etenswaar op straat zagen eruit alsof het eten ieder moment zelfstandig naar je toe kwam kruipen. Bij enkele winkeltjes kochten we wat spullen.
In één van de winkeltjes had ik wel een erg leuke ervaring.

Veel winkeleigenaren hebben hun waar over meerdere winkeltjes verdeeld. Zo ging ik een winkeltje met T- shirts binnen. De shirts kon je terplekke met de hand laten beschilderen. Je wees de kleur aan van het shirt, de maat waarin je hem wilde hebben en de afbeelding die erop moest. Voor nog wat extra centen kreeg je zelfs je naam in het Arabisch erop. Na een milde onderhandeling over de prijs werd er voor mij een turquoise T – shirt met een dolfijn en mijn naam gemaakt en de artiest gaf toestemming dat we filmde. Het maken van zo een shirt duurt ongeveer een uur tot anderhalf uur. Ik rekende af in goed vertrouwen en de eigenaar vertelde dat hij achter nog wel een erg leuk zaakje had en of we even wilde volgen. Via de achterdeur leidde hij ons weg. Op de achterdeur las ik in het voorbij gaan een briefje op de deur. “Dit is een erg voordelige en eerlijke zaak voor wie de kunst van het onderhandelen verstaat” geschreven in het Nederlands. De eigenaar die zag dat ik het briefje bekeek vertelde vol trots dat het een zeer tevreden koper was geweest: “ goede klant, goede klant” bleef hij herhalen. In de andere winkel heb ik mijn ogen uitgekeken en mijn hart op kunnen halen wat onderhandelen aangaat. Eerst koos ik twee prachtige omslagdoeken uit; je kent ze wel die grote maat theedoeken die die mensen altijd zeer kunstig op verschillende manieren om hun hoofd wikkelen. De eigenaar was heel geduldig in het tonen van een aantal van die technieken en na wat onderhandelen kreeg ik de tweede voor de helft van de prijs. Daarna koos ik een zilveren haaientand. Het mag al bekend zijn dat mijn lievelingsdier de haai is en dit zilveren exemplaar was een prachtig alternatief voor een echte waar regelmatig dieren voor geslacht worden. De tand hoefde omgerekend maar € 1,50 te kosten en toch afdingen hé. Vervolgens ging ik op zoek voor mijn dochters. Ik trof een prachtig halssnoer van rozenkwarts, perfect ronde en gelijkmatige kralen. Genoeg om twee armbandjes van te maken. De ketting moest echter in verhouding heel veel geld kosten. Wel tien euro. Natuurlijk, dan denk je waar praat je over? Maar ik had de blik in zijn ogen wel gezien. Veel praten; “Het is slechts een aardigheidje voor mijn dochters”
“Aha, dochters heel speciaal dus veel geld voor over, ja?”
“Nee, dochters wel speciaal maar ik heb al heel veel en dit moet een kleinigheidje blijven ik wil maar vijf euro betalen”
Dit gesprek vond uiteraard in het engels plaats. Het duurde even voort en omdat de mannen daar al niet gewend zijn dat de vrouw zomaar het woord voert en dan ook nog durft af te dingen sprak de man tussendoor steeds mijn man aan. Ik was wel een goede vrouw? Was mijn man wel gelukkig? Het was prachtig. Uiteindelijk heb ik mijn arm om de schouder van de man geslagen en hem meegenomen buiten het gehoorbereik van de anderen. Ik vertelde hem dat ik het met hem op een akkoordje wilde gooien. “Ik ben in mijn land best redelijk bekend in het duikwereldje en heb erg veel cursisten en kennissen die Egypte als vakantieland aandoen. Als ik de hele handel voor de helft van het bedrag zou krijgen van wat we tot nu toe overeen gekomen zijn, dan schrijf ik niet alleen een briefje voor op je deur, maar maak ook in Nederland veel reclame voor je.” Daarbij moet vermeld dat ik niet helemaal eerlijk was. Ik had nog steeds mijn arm om de man zijn schouders en de ronding van mijn behoorlijk aanwezige boezem bolde verder op dan ze toch al doen. Hij kon niet anders dan kijken en ja knikken. Ik beken, ik speelde vals. Ik kreeg de handel voor een schijntje, maar heb wel netjes een brief voor op zijn deur geschreven. Alle mensen die bij me waren kregen een gelukskever en mijn echtgenoot werd sterkte toegewenst met zo een sterke vrouw.

Van daaruit zijn we nog wat wezen rondwandelen om vervolgens op de meest walgelijke vertoning te stuiten die me bijstaat. Zoals verteld zijn nergens de straten ‘bestraat’. Nergens behalve… 20 á 30 meter voor Mac Donalds. De Mac zit daar op een hoek. Een mooi gebouw tussen alle vervallen woningen. Nieuw en luxe en met een stoep! Niet zomaar een stoep, nee, een brandschone stoep. Twee man lopen te vegen en vuil dat aan komt waaien op te ruimen. Waar overal in de stad straatvuil zwerft kun je hier bijna van de stoep eten. We besluiten wel, ondanks deze vreselijke uiting van kapitalisme, uit veiligheid hier te eten en te drinken. Geen van ons voelt er wat voor om met een voedselvergiftiging in het vliegtuig te zitten. Bovendien sus ik mijn geweten met het idee dat op den duur deze Mac Donald goed werk doet. Het vuil wordt opgeruimd zodra het op de stoep komt waaien en dus wens ik een regelmatig briesje om de stad wat schoner te krijgen.
Na het eten is het tijd om mijn shirt op te halen en opnieuw een busje te zoeken die ons terugbrengt naar het Hilton. De dag Hurghada heeft me meer gebracht dan het jaar daarvoor het bezoek aan Naama bay. Ik heb me dan ook voorgenomen als ik nog eens een reis Egypte boek, dan wil ik twee weken. Eén week voor duiken en daarna nog een week om het land zelf verder te onderzoeken.