Ik sluit mijn ogen
Ik denk aan niets
Mijn droom ontwaakt
Een nieuwe wereld
Een nieuw begin
Maar niet voor eeuwig
Het blijft een droom

Als je je helemaal af zou kunnen sluiten op het moment dat je je ogen sluit en langzaam in slaap valt, dan zou je nooit meer hoeven dromen. Nooit meer de beelden hoeven zien die je niet wil zien. Hoef je nooit meer de dingen mee te maken die je niet mee wil maken en hoef je ook dat meisje van je dromen niet meer te zien…dat je soms gewoon niet wil zien.
Ik ontwaakte in mijn droom en bevond me op een plek die ik niet kende. Een grauwe stad, vol duisternis, maar zonder enige bekendheid voor mij. Zo gaat dat in je dromen: alle associaties die je ooit hebt gehad, worden op een eigenzinnige manier aan elkaar geknoopt en zo ontstaat je nieuwe wereld. Maar wie gaat er in zijn dromen kritisch naar zijn omgeving kijken?
Ik dus niet, want hoewel ik sliep had ik een duidelijk doel voor ogen. Ik moest haar vinden. Ik moest naar haar toe; dat meisje van mijn dromen. Op één of andere manier wist ik precies waar zij was, al was ik nog nooit in deze nieuwe wereld geweest…

Hier komt het moment waar ik achteraf van zeg: ik weet waarom ik dit heb gedroomd. Waarom droom je een tijdlang niet van iemand en plotseling op zo’n manier dat je het de volgende dag nog kunt herinneren? Ik weet waarom: ik had haar weer gezien…
Ik zag haar op de dag dat het eigenlijk al een tijdje geleden was dat ik haar gezien had. En hoewel we een tijdlang vrij intensief contact hebben gehad, is er die dag geen woord gevallen tussen ons. Geen “Hallo”, geen “Hoe gaat het?” en zeker niet meer dan dat…
Ik zag haar dus opeens weer en hoewel ik had geprobeerd haar uit mijn hoofd te zetten (en ik moet zeggen dat me dat aardig was gelukt), was ze er met een klap weer terug. Dat is eerlijk gezegd niet zo verrassend. Ze was natuurlijk nog steeds dezelfde en die gevoelens kun je wegdrukken zolang je niet met het beeld geconfronteerd wordt, maar zodra dat beeld weer terug is…BANG!

Ik stap in mijn nieuwe wereld een soort gebouw binnen. Ik kan nu wel zeggen een café, een kantine of een aula, maar met al die associaties bij elkaar is het eigenlijk niets. Me duidelijk bewust van mijn doel en duidelijk wetend waar ik dat moet vinden, baan ik me een weg door alle mensen, die zich er kennelijk bevinden. Van een afstandje zie ik haar al staan en mijn geluk is dat ze met haar rug naar me toestaat. In mijn echte leven voorkomt dat namelijk de directe confrontatie en geeft dat me altijd nog wat bedenktijd. Maar in zo’n droom gebeurt er natuurlijk iets onverwachts: ze draait zich om…
Hoewel ze ‘het meisje van mijn dromen is’ ziet ze er toch iets anders uit. Haar haar is kort en anders in model en ik bedenk me weer hoe ze er in het echt uitziet. Ik meen me te herinneren dat vooral haar haar me zo opviel en in mijn droom zeg ik: “Je haar zit leuk, maar ik vond het al leuk zoals het was.” Een vreselijke zin natuurlijk, die haar norse, serieuze blik, die ze in het echt ook vaak heeft, maar die in deze droomwereld nog wat somberder lijkt te staan, niet verandert. Ik probeer een gesprek met haar aan te gaan, maar ze onderbreekt me en vraagt of ik haar met rust wil laten. Zo heb ik haar nog nooit gezien en ik vraag wat er aan de hand is. Ze loopt weg en plotseling is de wereld waar we ons in bevinden veranderd…
We staan buiten. Ze wil haar fiets pakken, maar ze ontdekt dat hij weg is. Tenminste, dat meen ik te zien en ik zeg: “Hé, je fiets is gestolen.” Ze kijkt me opnieuw vrij kwaad aan en ze loopt naar een fiets die even verderop staat. Aan het opstappen en het wegrijden te zien, was die van haar…

Voor ik in deze droomwereld was beland, heb ik dus geprobeerd haar uit mijn hoofd te zetten. We hadden weken, misschien wel maanden om elkaar heen gedraaid, totdat zij besloot dat het niets zou worden. Ik ben de realist ten top en kon haar alleen maar gelijk geven. Aangezien onze wegen daarna toch min of meer uit elkaar zouden gaan, dacht ik dat het ook niet zo moeilijk zou hoeven worden.
En dat bleek ook zo te zijn. Ik vergat haar en ik ga er vanuit dat zij mij ook min of meer vergat. Het enige nadeel eraan is: dat vergeten is nogal geforceerd en lijkt makkelijk omdat je elkaar niet ziet. Als je elkaar dan tegenkomt op zo’n dag, probeer je elkaar te ontzien. Je probeert zo min mogelijk in situaties te komen, waarbij je elkaar in verlegenheid brengt….situaties waarin je elkaar gewoon ziet. Elkaar aankijkt. Elkaars blik opvangt en wantrouwt. Mijn manier om dat te bereiken, is me volledig te concentreren op alles, behalve op haar. En dat lukte…
Ik merkte pas toen ik thuis was hoe ik het contact met haar zo geforceerd had proberen te vermijden. Ik had namelijk de hele dag door dat ik mijn ogen niet van haar af kon houden. Je snapt wel hoe ik dat bedoel: op de momenten dat zij niet keek, keek ik wel. En ik hoop dat het andersom ook zo was. Of zij naar mij keek, zal ik echter nooit te weten komen…

Hier kwam mijn droom op het punt aan waar er totaal andere dingen gebeurden. Dingen die voor mij al vrij wazig waren en voor jullie nog minder interessant zullen zijn. Omdat dat gedeelte van mijn droom op niets uitliep, had ik weer een nieuw doel nodig. Blijkbaar was de maker van mijn droom niet zo creatief, want hij kwam weer terug bij het doel dat ik daarnet verloren had: het meisje van mijn dromen.
Ik besloot haar maar weer eens op te zoeken. En gek genoeg wist ik opnieuw de weg. Ditmaal niet door de grauwe stad, maar door een aantal ruimtes die me aan ‘Alice in Wonderland’ deden denken. Binnen een mum van tijd stond ik aan één of andere bar en zij stond erachter. Ze zag er weer net zo uit als in het echt, wat fantasie en werkelijkheid wel erg dicht bij elkaar bracht. Zou knijpen helpen om de waarheid te achterhalen?

Mijn droom begon namelijk steeds meer de werkelijkheid over te nemen. Ik kon haar niet meer lachend herinneren, maar verder nam ze steeds meer de vorm aan die ze in de werkelijkheid ook had. Toch verdrong mijn droom steeds meer de herinneringen die ik aan haar had. Die ik écht aan haar had, want ook die droombeelden zijn herinneringen, maar die moet je proberen te vergeten. Ze kloppen niet. Ze zijn niet echt. En toch zie ik ook nu steeds weer die sombere blik voor me. En als ik terugdenk: het klopt. Die dag, die laatste keer dat ik haar zag, keek ze ook zo. En dat zorgt voor een vertekening in mijn herinneringen…

Opnieuw keek ze me niet aan op het moment dat ik aan kwam lopen. En opnieuw draaide ze zich om voor ik de kans kreeg me voor te bereiden op wat komen ging. “Zo!” zei ze, ”Heb jij de knoop ook al doorgehakt?” Dit was het eerste moment dat haar gezichtsuitdrukking veranderde. De zin klonk cynisch en haar blik was nog gemener geworden.
Even wist ik niets te zeggen. Ik wist gewoon niet wat ze bedoelde en helemaal niet hoe te reageren. Lacherig? Geïrriteerd? Verbaasd? Ik knikte en zei dat ik inderdaad de knoop had doorgehakt. “Ik kan je niet vergeten.” zei ik als laatste redmiddel. Maar dit bleek totaal verkeerd gekozen. Haar blik werd weer de sombere als die van ervoor. Haar houding ongeïnteresseerd. En ze liep weg en liet me weer alleen…

Ik geloof dat dat het moment was dat mijn droom vervaagde en ik langzaam wakker werd in de werkelijkheid. “Gelukkig”, dacht ik. Want ik kon me niet voorstellen dat mijn droom voor eeuwig zou blijven duren.
De dag begon als alle anderen, maar ging al snel over in één om nooit te vergeten. Of moet ik zeggen om snel te vergeten? Ik weet het niet meer. Alles wat ik die dag zag deed me denken aan haar. Aan de tijd dat ik bewust alleen maar dacht aan haar. Maar toen mocht het van mezelf, van haar. Maar nu niet en dan wordt het vervelend. In de trein: je hoopt haar daar te zien terwijl ze er normaal niet is. In de stad: je denkt bij elke hoek dat ze er omheen komt…maar ze komt niet.

Ik sloot mijn ogen
Ik dacht aan niets
Mijn droom ontwaakte
Zij is mijn wereld
Een nieuw begin
Waarschijnlijk voor eeuwig
Zolang ik droom