elMagico: Iedereen zei het: ‘Je komt veel jonger over’. Ze hadden het niet over mij, maar over jou. Hoe vatte je die opmerkingen eigenlijk op?

Salu: Gut, geïntrigeerd nog wel, en ik die dacht dat ik braafjes zat te wezen. Over die jeugdigheid, tja, meestal ontglipt me wel een lach als ik die opmerking krijg. Het is namelijk niet de eerste keer dat dat gezegd wordt, hoewel ik er helemaal zelf niet achterkom hoe en waarom. Op mijn werk zijn er zelfs mensen die zeggen: ‘Op jou hebben wij nooit een leeftijd kunnen plakken.’ Misschien een heerlijk genetisch trekje? Ik hoop het. Of ligt het aan uitstraling? Waarschijnlijk een van die mysteries tot iemand de potjes anti-rimpelcrème in mijn badkamer opmerkt. Laat het ons maar op mysterie houden, dat klinkt geheimzinniger.

En ik dacht (tot voor Wommelgem) dat elMagico een leeftijdgenoot van mij was. Daar kwam ik tot de leuke conclusie dat je eigenlijk een stille jongeling was, die niet zo heel veel sprak maar alles wel gezien en opgemerkt had, een stille genieter als het ware. Is dat al een voorproefje van je ‘radar’ als journalist of is dat een karaktertrekje dat je altijd al gehad hebt? En hoe komt het dat menig mens op het verkeerde been gezet was door je leeftijd? Of was dat een bewuste keuze?

elMagico: Dat zijn minstens twee vragen. Maar vooruit. Laat ik eerst even inhaken op het schatten van de leeftijd. Het klopt inderdaad dat men mij niet snel jonger schat dan ik ben. Als dit gesprek geplaatst wordt ben ik waarschijnlijk net een dag of een week 21 jaar oud. In Wommelgem zat ik daar nog even vanaf, maar waren er inderdaad mensen die dachten dat ik al midden twintig was. Ik doe me niet bewust ouder voor dan ik ben, maar ga wel veel met oudere mensen om. Mijn vrienden zijn midden twintig of ouder en ik praat graag met mensen die al meer hebben meegemaakt in hun leven. Misschien dat ik me daardoor ouder gedraag dan mijn leeftijdsgenoten. Ik weet het niet. Leeftijd zegt me niet zo veel.

Over die ‘radar’: dat is niet de reden dat ik me op de achtergrond houd. Bij de persconferenties en andere situaties waarin ik mij onder collega’s bevond, merkte ik dat ik een van de weinigen was die zich wat bescheiden opstelde. Journalisten zijn graag haantje de voorste en willen graag iedereen kennen. Je moet op de voorgrond treden om wat te bereiken.
Ik denk dan ook dat mijn schuchtere karakter iets van mezelf is. Ik voel me er wel prettig bij als ik niet al te veel in de schijnwerpers sta en denk dat ik dan ook op mijn best ben. Ik heb ook niet het idee dat ik me volledig als behang gedraag, maar dat ik toch genoeg mogelijkheden heb aangegrepen om een indruk achter te laten. Of het een goede was, mogen anderen bepalen.

Toch even terugkomen op die leeftijd, omdat ik dat wel interessant vind. ‘Ik zou je moeder kunnen zijn’ of iets van die strekking, las ik ooit in een reactie van je. Hoe belangrijk vind jij leeftijd of, nog beter, ‘verschil in’ leeftijd?

Salu: Mag ik ja dan eerst een hele gelukkige verjaardag toewensen met de gepaste virtuele verjaardagszoenen er bovenop?
Nog even over die radar. Je bent heus opgemerkt hoor en zeker niet als behangpapier. De term alleen, hoe kom je erbij om jezelf daarmee te vergelijken, hahaha. Mijn indruk was alleszins in orde maar of dat nu een referentie is. (knipoogt) Ik denk dat die leeftijdsmisleiding komt door je volwassen taalgebruik en ad-rem reacties. Je zegt misschien niet veel maar als je dan iets zegt is het erop, zoals we dat hier zeggen. En dat is de indruk die bleef hangen, althans bij mij.
Nu over dat leeftijdgedoe. Leeftijd is belangrijk voor mij en aan de andere kant weer niet, laat me toe mezelf even te verklaren. Ik heb geen uitgesproken ‘hulp-ik-word-ouder-syndroom’, maar vind het toch niet helemaal leuk, eerlijk toegegeven. Terug 24 worden zegt me niets, omdat ik dan mijn verworven levenslessen zou moeten overdoen en voor enkele daarvan dank ik vriendelijk. Maar aan de andere kant, daar ik dus niet gezegend ben met kinderen, wordt het meer en meer duidelijk hoe oud wij worden. Als je rond je kijkt, nog niet ver soms, vriendinnen die lekker gaan winkelen met hun dochters en die band en zo, het doet me wat. En maakt me duidelijk hoeveel er te missen is. Tuurlijk teken ik dat in met andere leuke dingen, maar dat zijn soms slechts lapmiddelen. En toegegeven, het is niet allemaal zon en leien dakje, dat weet ik ook wel. Als ik dan mensen van 19-20 hoor of lees spreken, dan is het soms even leuk schrikken welke een intelligente praat daar uitkomt. Ik sta soms echt versteld. En heel soms is het dan mijmeren hé, weet je, ik had zelf een zoon of dochter kunnen hebben van jouw leeftijd als ik er vroeg zou bij geweest zijn. Dat zijn zo dingen die me bezighouden af en toe. Maar het is helaas niet allemaal gegeven zoals we zouden willen en ik heb niet enkel donkere gedachten hoor, helemaal niet. Verre van.
Aan de andere kant heb ik niets tegen leeftijd, Ik voel me thuis tussen alle leeftijden zeg maar. Evengoed tussen 85-plussers als tussen tieners. En geen flauw idee hoe dat komt. Ik denk dat dat wel redelijk positief te noemen is. (hopelijk)
Verschil in leeftijd hangt dan weer af van het onderwerp naar mijn bescheiden mening. Soms is het belangrijk, soms niet en dan nog gezien vanuit welk oogpunt en zo. Dat is heel erg moeilijk om een rechtstreeks antwoord op te geven, mag ik hier even passen?
En dan vraag ik me af of jij een antwoord hebt op mijn gepaste vraag of is dat nu gemeen?

elMagico: Het is wat makkelijk om de vraag terug te kaatsen, maar op zich een handige interviewtechniek. Toch klopt je vraag niet helemaal. Je zegt namelijk dat je past, maar in feite heb je de vraag prima beantwoord. Je geeft heel goed je twijfel aan die deze vraag oproept en geeft weloverwogen weer waarom er eigenlijk geen eenduidig antwoord te geven is.
Ik heb zelf meer met getallen dan met leeftijd. De leeftijden 17 en 19 vond ik maar niks. Niet omdat die leeftijden op zich zo weinig voorstellen, maar omdat die getallen het net niet zijn. 18 en 20, zelf 16, geven mij het gevoel dat ze wat voorstellen. Maar toen ik 19 was, wilde ik niets liever dan zo snel mogelijk 20 worden.
Het vreemde is dat ik er nu heel anders tegenaan kijk. Ik ben gezegend met een van de grootste families die je je maar kunt wensen (mijn moeder had 10 broers en zussen, mijn vader 7) en dat betekent dat ik veel oudere neven en nichten heb. Genoeg mensen om tegenop te kijken en te bewonderen. Ze inhalen wat leeftijd betreft, zal echter nooit lukken. Het gat wordt weliswaar relatief kleiner, maar het lost nooit helemaal op. Nu heb ik dus een permanente 2 in mijn leeftijd, maar voel ik steeds weer dat ik er nog niet helemaal ben. Laat mij maar snel 30 zijn, zou ik nu kunnen denken, maar uiteindelijk maakt het niets uit. Verschil in leeftijd is vaak belangrijker voor de wet en voor heersende (morele) normen en waarden. Ik kan zo twee mannen noemen die je zo van gelijke leeftijd zou schatten. Toch is de één 70 en de anders nog maar net de 50 gepasseerd. Het gaat er maar net om hoe je je gedraagt en hoe belangrijk je het allemaal zelf vindt. Als een vrouw door iedereen gezien wordt als iemand van eind twintig dan zegt dat meer dan haar paspoort dat zegt dat ze al bijna 40 is.

Als je nu zou mogen kiezen hoe jouw leven er vanaf vandaag uit zou moeten zien. Hoe zou dat dan zijn? Er zijn geen beperkingen.

Salu: ‘Niet snakken naar die dertig’, dit moet even gezegd hoor. Ik heb een week niet om aan te spreken gelopen vooraf, tot misselijkheid toe. Vraag maar aan mijn zus en schoonbroer. Die halen dat akkefietje bij elke verjaardag weer boven met alle glossy details van dien.

Om nu op je vraag in te pikken, zeg eens, je hebt niet echt de intentie het mij makkelijk te maken hé, haha. Ik doe mijn best om het een beetje deftig verwoord te krijgen, hopelijk heb je een beetje geduld.
In de ijdele hoop dat er nog ergens een partner voor mij rondloopt, doen we alle dingen die nu volgen samen, maar ik vrees ervoor.
Als mijn leven er anders zou uitzien, zonder beperkingen, dan zou ik allereerst opslag krijgen zodat ik mijn appartementje kan verkopen en intrekken in een huis met drie slaapkamers en een kelder. Dan heb ik én een logeerkamer én een kamer om een echt bureau in te installeren. Met een boekenkast van op de grond tot tegen het plafond met zo een ladder waarmee je van de ene kant naar de andere kan zoeven (vraag me niet waarom dat is zo een jeugddroom). Die kast mag ook in de huiskamer staan, ik doe niet moeilijk. De kelder proppen we vol dingen die ooit eens van pas kunnen komen. Verder een leuke tuin om eens in te vertoeven en een frisse neus te nemen, hij moet zelfs niet groot te zijn . Verder doe ik niet moeilijk, als we maar royaal rondkomen en een beetje met niet te veel microben geconfronteerd worden (ja, beetje melig ik weet het). Als ik echt superbemiddeld zou zijn dan wil ik graag een kindje adopteren. Er zijn sukkeltjes genoeg die ik dan een kans kan geven. Wel geen baby-tje meer, zie dat ik zestig wordt en dat kind wordt twintig? Liever een beetje ouder dan, dan heeft iedereen wat aan elkaar en is de generatiekloof niet te groot.
Als het me zou gegeven zijn, had ik toch wel graag nog een maatje gevonden om samen melig oud en grijs gelukkig mee te worden. Ik word altijd zo overvallen door een vertederd gevoel als ik een oud koppeltje zie wandelen hand in hand en ja, ik weet het, een beetje romanticus werd ooit gevreesd.

En nu ga ik weer de bal terugspelen, hoor ik je denken? En gelijk heb je. Zie jij je toekomst als een klassiek vervolg of heb je wildere plannen, dan een gezin met twee kindjes, wit hek, hondje, …? Wil je liever wereldreizen maken om te verslagen? Pullitzer winnen?

elMagico: Ik raak er inmiddels aan gewend. En echt erg vind ik het niet. Hoewel ik nu wel beter op mijn eigen vragen moet gaan letten. Ik wil mezelf niet met mijn eigen nieuwsgierigheid confronteren.
Ik weet niet of ik een wit hek en een hondje wil, maar verder mag mijn toekomst er wel op die manier ‘saai’ uitzien. Een gezinnetje hoort wel bij mijn ideaalbeeld, maar verder staar ik me daar niet blind op. Op dit moment ben ik niet tegen een relatie, integendeel. Toch ga ik er niet van wakker liggen als het er de komende jaren nog niet van komt.
Een ander doel in mijn leven is namelijk om te kunnen leven met en van het beroep dat ik gekozen heb. Dat wil zeggen dat ik me daar happy bij moet voelen en dat het voldoende moet betalen om mezelf te kunnen onderhouden. Om dat te kunnen bereiken, heb ik vooralsnog een groot gedeelte van mijn aandacht nodig. Er liggen de komende tijd lastige keuzes en taken te wachten. Zo moet ik gaan ondervinden of de televisiewereld wat voor mij is en moet ik gaan proberen daar mijn eigen plek in te vinden. Over een jaar zal ik dus tal van sollicitatiegesprekken moeten voeren, terwijl ik daarvoor nog eerst mijn diploma moet halen. Ook mijn rijbewijs is daar een schakel in en dus zal ik de komende tijd rijles gaan nemen. Alles om niet later werk te moeten doen waar ik totaal niet op zit te wachten. Dus wereldreizen of prijzen winnen staan niet bovenaan mijn verlanglijstje. Eerst mijn eigen burgerlijke toekomst maar eens veiligstellen.

Je zegt dat ik het je niet makkelijk maak. Heb je er moeite mee iets van jezelf bloot te geven of zijn er slechts enkele gevoelige onderwerpen waarbij dat lastig is?

Salu: ‘Eerst mijn burgerlijke toekomst veilig stellen’. Dat vind ik nu eens een prachtig antwoord dat getuigt van veel volwassenheid. Ik voel dat alles helemaal in orde komt met jou.
Nu mijn antwoord. Wel ik ben niet echt bang om me bloot te geven hoor, hoewel. Eerlijk toegegeven zijn er toch wel enkele onderwerpen die merkelijk gevoeliger liggen dan andere. En sommige dingen hou ik echt liever voor mezelf. Hoewel ik niet echt een gesloten iemand kan genoemd worden, ben ik nu ook niet meteen de grootste flapuit op gevoelsgebied. Het hangt ook een beetje af waar, wie en welke context. Ik had alleen niet echt zo een persoonlijk diepgaand gesprek verwacht en sta eerlijk gezegd een beetje van te kijken, haha. Grappig is dat op de een of andere manier.
Om nog even terug te komen op die beginvraag over generatiekloven; ik heb althans niet de indruk dat er tussen ons sprake is van een echte kloof. Voor mij is het duidelijk dat sommige onderwerpen universeel zijn en sommige kloven overstijgen. Het gaat gewoon over de manier van hoe wat vragen en wederzijds respect. Wat denk jij daarvan?

En als laatste vraagje wil ik dan nog van jou weten of, als jij ooit je journalistieke, of televisiedroom verwezenlijkt, dat wij dan nog eens een babbeltje doen zoals nu, gewoon even bijkletsen. Dat lijkt me een leuk idee. Wie weet heb ik dan zelfs wel al enkele bundels om je voor te leggen, kan je me daar moeilijke vragen over stellen. Lijkt je dat wat?

elMagico: Ik neem eerst even je tussenvraag (‘Wat denk jij daarvan?’) kort mee. Je hebt volledig gelijk. Voor zover er al kloven zijn, worden die inderdaad door heel wat onderwerpen overstegen. Ook heb je gelijk als je zegt dat het gaat om wederzijds respect en de manier van vragen. Dat alles hangt af van hoe open iemand staat voor wat anderen denken.
En dan je laatste vraag, die zo gesloten is dat ik hem met een tweeletterwoord kan beantwoorden. Al lijkt het me wel een lang wachten. Het zou me niet gelukkig maken als ik met het idee moet leven dat ik je pas weer mag spreken als mijn journalistieke droom is uitgekomen.
Daarnaast zou het me ook somber stemmen als ik na het uitkomen van die droom als persoon volledig veranderd zou zijn. Dat ik niet meer van dit soort vlotte, ongedwongen gesprekken zou kunnen houden met mensen. Jij was wellicht verbaasd dat het zo persoonlijk en diepgaand zou worden, maar voor mij is dat een doel dat ik stiekem wel probeer te begrijpen. Als je naar de vragen kijkt die ik stel, hoeven ze niet direct tot een heel persoonlijk en diepgaand antwoord te leiden. De vraag ‘hoe jouw leven er vanaf vandaag uit zou moeten zien’ kan heel zakelijk beantwoord worden. Het feit dat jij kiest voor de openhartige manier, zegt voor mij genoeg. Ook DBartonFink had het er meermaals over hoe persoonlijk het werd en hoeveel hij van zichzelf bloot moest geven. Het was echter zijn keus. Eentje waar ik erg blij mee was, maar die ik niet verplichtte.
Als ik dit soort dingen kan blijven doen als ik op het hoogtepunt van mijn journalistieke carrière ben, heb ik waarschijnlijk niets meer te wensen.