Wachtend op de trein leunde ik tegen één van de houten palen die het afdak aan het station ondersteunden. Vanonder mijn cowboyhoed tuurde ik met toegeknepen ogen naar het punt waar de spoorweg aan de horizon verdween. Het liep tegen de middag en de brandende zon was aan zijn opmars naar het hoogste punt van de hemel bezig. Ik liet mezelf door het zonlicht beschijnen en genoot van de opkomende warmte. Slechts één ding was nog nodig. Ik stak een sigaret op. Genoeglijk nam ik de eerste trek. Toen ik de rook uitblies, zag ik beweging aan de horizon. Een zacht gedender bereikte mijn oren. De trein was daar, precies op tijd.
Met gefluit en veel gesis stopte de trein voor het station. Ik gaf mijn comfortabele positie op en met trage tred liep ik naar de middelste wagon. Voordat ik instapte drukte ik mijn sigaret uit tegen het hete staal van de trein. Wijdbeens bleef ik in de deuropening van de wagon staan en onder mijn hoed doorglurend nam ik de situatie in me op. Het was er warm, maar de hitte was draaglijk. De wagon was volledig verlaten, afgezien van één enkel koppel. Aan hun kledij te zien waren ze welgesteld. Waarschijnlijk een koopman en zijn vrouw, dacht ik. Ik staarde hen aan, en onzeker keken ze terug. Toen ik mijn hoed afnam, werden hun ogen groot van angst. Ze herkenden mijn gezicht en keken vervolgens naar het hangertje dat ik droeg. Ze fluisterden iets tegen elkaar, stonden toen recht en raapten haastig hun bagage samen. Angstig achterom kijkend verlieten ze de wagon. Ik grimlachte brommend. Mannen van Scippie waren bekend en gevreesd over heel het land. Ik koos een plaats uit en zette me neer. Door het raam keek ik naar het bergachtige woestijnlandschap. In gedachten overliep ik het geplande scenario. Het zou geen probleem mogen zijn. Gewoon een routineklus.

In het station van het stadje Wantapants stapte ik af. Twee verbijsterende schoonheden stonden me op te wachten. Larien en Salu, dacht ik tevreden. Scippie had enkele van zijn beste mannetjes (en vrouwtjes) op deze opdracht gezet. Hun leren broeken sloten strak om hun slanke dijen, en de bovenste knopjes van hun hemden zaten los. Toch durfde zelfs de meest dronken vuilak hen niet te benaderen. De glimmende revolvers met sandelhouten kolf en de hangertjes spraken voor zich.
Brommend begroette ik hen. Geen kus of een handdruk, een kort knikje volstond.
‘Waar is Cyruss X?’ vroeg ik.
‘Die wacht reeds bij Kaatje,’ antwoordde Larien. Ik knikte. Ze brachten mij naar de zijkant van het station, waar drie paarden stonden te wachten. In rustige draf reden we het centrum van Wantapants in.
Bij een duistere saloon hielden we halt en stalden onze paarden. Salu sloeg de klapdeurtjes van de saloon open, en werd gevolgd door Larien en mezelf. We stelden ons naast elkaar op en namen het interieur in ons op. Gesprekken verstomden, hoofden draaiden zich om. De spanning was te snijden, je kon een speld horen vallen.
‘Scippie’s fellas,’ hoorde ik een Zuiderse stem fluisteren, onmiddellijk gevolgd door een sst-geluid van zijn kompaan. De vrouw achter de bar zag ons staan en maakte een wenkgebaar. In doodse stilte liepen we tussen de tafels door. Het klakken van onze hakken op de houten vloer klonk als gongslagen. Met open mond staarden de aanwezigen ons na. Bij de barvrouw bleven we staan.
‘Dag Kaatje,’ bromde ik haar toe. Ze beantwoordde mijn groet niet, maar zei:
‘Kom mee. We gaan naar de achterkamer.’ Ze ging ons voor naar een deur en we gingen de achterkamer binnen. Toen Kaatje de deur sloot hoorden we hoe het rumoer in de saloon opnieuw begon. De kamer was donker en werd slechts verlicht door één lantaarn. In één van de duistere hoeken zat een man. Zijn gelaat ging volledig verloren in de schaduw van zijn hoed. Hij speelde op een mondharmonica. De kamer vulde zich met mysterieuze muziek. Alle vier bleven we staan om naar hem te kijken. De man leek het niet te merken en speelde nog zeker een halve minuut verder. Toen keek hij traag op en twee fonkelende ogen werden zichtbaar.
‘Hallo jongens,’ zei hij met een hese stem.
‘Dag Cyruss X,’ groette ik terug. De anderen bromden een soortgelijke groet. Cyrussx bracht zijn instrument terug naar zijn lippen en begon opnieuw te spelen. Larien hurkte bij hem neer. Cyruss X opende zelden zijn mond. Hij sprak met zijn mondharmonica. Of anders met zijn tong, die hij nu diep in Lariens mond drukte. De twee vormden een stel. In een andere hoek zag ik een vijftienjarige jongen zitten. Kris, de zoon van Kaatje, die sterk op weg was dezelfde criminele weg op te gaan als zijn moeder. Maar nu was hij nog geen lid van de bende, en hij verliet de achterkamer.
We zetten ons aan tafel met een whisky en sigaret in de hand, en overliepen samen nog ‘ns het plan. Kaatje had nog een leuk extraatje verzonnen. Met zichtbare trots liet ze ons het spandoek zien:

WWW.VERHALENSITE.COM
HIER DOODT MEN ZONDER FOUTEN.

We glimlachten en stemden grommend in. Deze aardigheid gaf de hele missie iets luchtigs. Daar hielden we wel van.

Het was tijd. We stegen op onze paarden en verlieten het stadje Wantapants. Slechts enkele mijlen verder kwamen we bij een klein, rustiek dorpje, genaamd Blowfield. Een dertigtal witte huisjes stond gecentreerd rond een houten kerkje. Het was dat kerkje waar we onze paarden naar toestuurden. Stapvoets reden we door Main Street naar ons doel. Op een veilige afstand stegen we af en we legden de laatste meters te voet af. Onze voetstappen ploften zacht en gelijkmatig in het hete zand. Zij aan zij naderden we de kerk, gehuld in de drukkende stilte van de hitte. Een warme zuidenwind streek langs en woei wat stof op. Onze mantels wapperden langs onze lichamen en de revolvers werden duidelijk zichtbaar. De prekende stem van de priester bereikte onze oren: de misviering was reeds in volle gang. Voor de kerk stond een witte koets klaar. Die zou na de viering het kersverse bruidspaar wegleiden. Tegen de koets geleund stond de ceremoniemeester. Hij leek erg ontspannen en genoot van een sigaret, niet wetend dat het zijn laatste was.
We lieten het laatste huisje achter ons en stapten in rechte lijn op de kerk af. De ceremoniemeester hoorde onze voetstappen en keek argeloos op. Meteen werden zijn ogen groot. Met een onzekere reflex greep hij naar zijn wapen. Bliksemsnel trokken we onze revolver en vijf schoten knalden bijna gelijktijdig door de lucht. In een wolk van bloed vloog de ceremoniemeester achteruit en viel twee meter verder neer op zijn rug. Er ging een stuiptrekking door zijn linkerbeen en toen lag hij stil, met gebroken ogen starend naar het wolkenloze luchtruim. Het zand onder hem kleurde donker.
In de kerk was de stem van de priester verstomd. Geruisloos slopen we bliksemsnel tot aan de kerkpoort en hielden ons klaar. De poort werd voorzichtig geopend en een man stak zijn hoofd naar buiten. Meteen drukte Salu haar koude loop tegen zijn hoofd.
‘Ga terug naar binnen en zeg dat alles in orde is!’ siste ze. ‘Anders schieten we hier en nu een kogel door je kop! Durf niet te klikken, dan blijf je leven!’ De man verstijfde van angst en werd lijkbleek. Hij durfde zich niet bewegen.
‘Nu!’ siste Salu woedend. Het hoofd van de man verdween en de poort sloot zich opnieuw.
‘Eh… A..alles is in orde,’ hoorden we de man met trillende stem zeggen. Daar trappen ze nooit in, dacht ik vertwijfeld. Maar dat deden ze wel. Aarzelend hervatte de priester zijn betoog. Opgelucht staken we onze wapens weg en liepen naar het lichaam van de ceremoniemeester. We droegen het tot naast de kerk, waar het buiten het zicht zou liggen. Het bloed zou hopelijk niet meteen opvallen. Toen dat gedaan was posteerden we ons naast de ingang en hielden het spandoek klaar. De laatste minuten van de bruidegom tikten weg.

In de kerk bevond zich Timhardt, een voormalig lid van Scippie’s bende. Timhardt had besloten het gevaarlijke leven van een misdadiger vaarwel te zeggen om te kunnen trouwen met zijn geliefde. Die had hij in dit dorp ontmoet, toen hij in haar huis was ondergedoken om te ontsnappen aan de sheriff van Wantapants, die hem tot hier gevolgd was. Zij had hem tot betere – nu ja, andere – inzichten gebracht en hij had besloten om de bende te verlaten. Dat kon Scippie uiteraard niet over zich heen laten gaan en dit was het resultaat. Ik en de vier anderen waren zijn wraakmiddel, en daar hadden we geen problemen mee. Nog even en dan zou het blije koppel de kerk uitkomen. Ik dacht aan Scippie’s instructies. Eerst de bruid, dan hij.
We hoorden het geluid van rechtstaande mensen in de kerk. Het was zover. Zo meteen zou Timhardt definitief uit de bende stappen.

Kaatje ging naar de linkerkant van de kerk en zette zich uit het zicht. Ik en de drie anderen deden hetzelfde aan de rechterkant. De eerste genodigden kwamen het kerkje uit, maar we bleven wachten op het bruidspaar. Toen ze onder applaus van de omstaanders naar de witte koets liepen, begon Cyruss X te spelen. Het applaus verstomde. Timhardt en zijn bruid bleven stokstijf staan. Allen keken naar rechts, waar het geluid vandaan kwam. Traag kwamen we tevoorschijn en ontvouwden glimlachend het spandoek. Timhardt werd lijkbleek en slikte. Enkele seconden bewoog niemand zich en was de stilte drukkend.
‘Dag Tom,’ klonk er plots een stem van links. Geschrokken draaide Timhardt zich om en zag Kaatje. Salu, Larien, Cyruss X en ik schoten in actie.

Het kwam door de wind dat alles fout liep. Timhardt had zich omgedraaid als reactie op Kaatjes stem. Toen moest het gebeuren. Maar net voor we onze wapens trokken, liet een rukwind het spandoek scheuren. Timhardt’s reflexen waren gescherpt door zijn angst en onmiddellijk draaide hij zich opnieuw om. Hij zag op wie onze revolvers het gemunt hadden en met een schreeuw wierp hij zich op zijn vrouw. Onze kogels troffen niets dan lucht en de rechterarm van een corpulente man. De schoten brachten een ommekeer teweeg bij het omstaande publiek. Hysterisch schreeuwend begonnen ze wanordelijk door elkaar te rennen en benamen ze ons het zicht op onze doelwitten. Temidden van alle paniek hielp Timhardt zijn vrouw overeind en duwde haar in de postkoets. Hij trok de koetsier bij zijn vest en verplichtte hem de bok op te kruipen. Even kreeg ik vrij schootsveld en ik liet mijn revolver knallen. Een vrouw met volle boezem kwam krijsend in de lijn van mijn schot gelopen. Haar hersenen spatten uiteen op het zwarte pak van Timhardt. Deze sprong zijn bruid achterna in de koets en trok de deur dicht. Nog enkele schoten kraakten door de lucht, maar troffen geen doel. De koetsier liet de zweep knallen en de koets stoof er vandoor.
‘Verdomme, naar de paarden!’ schreeuwde Larien. We lieten het kerkje en de mensen erbij voor wat ze waren en sprintten naar onze paarden. Ik zag hoe Timhardt zich uit het raampje boog om de revolver van de koetsier aan te nemen. Onze schoten knalden maar troffen geen doel. Timhardt schoot zijn hele trommel leeg, en onze paarden stortten alle vijf ter aarde. De koets reed Main Street uit. We staakten onze achtervolging en bleven midden op de stoffige straat ontmoedigd staan.
‘Godverdomme!’ schreeuwde ik woedend. Kaatje behield haar kalmte en handelde snel.
‘Kom, maken dat we hier wegkomen.’ En dat deden we.

Ons gedragend als opgejaagde honden slaagden we erin Kaatjes saloon te bereiken. Terug in de achterkamer staarden we allen somber voor ons uit. Scippie zou hier absoluut niet mee kunnen lachen. Het was nog maar de vraag of hij onze levens zou sparen.
Larien stapte naar de kleine bar in de achterkamer en schonk zichzelf een whisky in. Cyruss X kwam achter haar staan, sloeg zijn armen rond haar en kuste haar zacht in de hals. Ik glimlachte vaag. Misschien was het zo slecht nog niet gefaald te hebben in onze opdracht.